In oktober was ik er voor het eerst, in het Franciscushuis te Denekamp. Op bezoek met 40 mensen uit onze geloofsgemeenschap in Maartensdijk. We logeerden in het klooster van de Franciscanessen van Denekamp en werden daar gastvrij ontvangen door deze Indonesische zusters die geweldig goed Nederlands spreken. Inderdaad, de omgekeerde missie die hartverwarmend was. Vooral door de bereidheid met ons in gesprek te gaan. Zij luisterden naar ons verhaal, wij luisterden naar hun verhaal. En dat maakte grote indruk. Neem zuster Christella, geboren in een moslimgezin, naar school bij katholieke zusters, geraakt door hun voorbeeld, daar in alle vrijheid gekozen om katholiek te worden en geroepen om ook zuster te worden. Sinds 20 jaar is ze in Denekamp en geeft ze leiding aan het Franciscushuis dat bijna elke week veel gasten herbergt. In de avond vertellen de zusters over hun leven, in de vroege ochtend bidden ze in stilte. In de avond vieren ze het leven door dansend hun cultuur te delen, in de ochtend wordt gemediteerd met de gasten. En als hun gevraagd wordt waarom er geen bijbels op de kamer liggen, hoeven ze niet lang na te denken: zij leven het Woord van de Bijbel zelf voor. Dat is in deze tijd veel belangrijker: om geloofsgetuige te zijn. Ze vinden dat wij teveel vergaderen en praten en te weinig ons geloof vieren. Daarom zongen ze het Onze Vader in het Indonesisch. Dat was ontroerend mooi. Gisteren was ik er weer. Om het eerste exemplaar van het nieuwe gebedenboek voor Vasten en Pasen aan te bieden. En om hen te danken voor de bruggen die ze slaan tussen hier en daar, tussen zoekers en kerkgangers. Ik was nog niet uitgesproken of ze namen me nee naar de kapel en zongen daar opnieuw het Onze Vader in het Indonesisch. Om te huilen, zo mooi. Daarna werd deze foto genomen.
Leo Fijen





