Op 1 januari wordt in de Katholieke Kerk de Wereldvredesdag gevierd, een traditie sinds 1967, gericht op vrede, vaak verbonden met het feest van Maria, Koningin van de Vrede. Sinds die datum spreekt de Paus een vredesboodschap uit en gemeenschappen, zoals Sant’ Egidio, organiseren een vredeswandeling. Hoewel de VN een andere datum (21 september) heeft, blijft 1 januari een belangrijke dag voor vrede in katholieke kringen.
Vredeswandeling
Op Nieuwjaarsdag organiseert de Gemeenschap van Sant’Egidio traditiegetrouw een vredeswandeling door Apeldoorn. De aanwezigen zullen borden dragen met daarop in vele talen het woord vrede! Wij blijven bidden voor vrede en laten zien dat het wél kan, te beginnen door een gebaar te maken van vrede. Het doel is ontmoeting en samen bouwen aan een wereld van geweldloosheid, respect voor elkaar en vrede.
De ontmoetingen onderweg leggen een mooie basis voor een nieuw vredevol jaar. Opperrabbijn Jacobs zal aanwezig zijn bij de Vredeswandeling en een woord gaan spreken bij de Synagoge in de Paslaan. Samen met vertegenwoordigers van de verschillende kerken en de gemeente Apeldoorn is er als afsluiting een vredesfeest in de Onze Lieve Vrouwekerk.
De wandeling start op 1 januari om 16.00 uur op het plein van de Onze Lieve Vrouwekerk, Hoofdstraat 18. Iedereen is uitgenodigd om hier aan deel te nemen en zo samen een gebaar van vrede te maken.
Vrede zij u!
In een wereld vol geweld en oorlog, verlangt ons hart naar vrede. Is er iets te noemen dat we zo hartstochtelijk verlangen als vrede? Vrede en geluk zijn bijna uitwisselbare begrippen: als je vrede bezit ben je gelukkig, als je gelukkig bent ben je in vrede. De ware vrede vind je in Jezus Christus: “Vrede laat ik U na; mijn vrede geef ik U. Niet zoals de wereld die geeft, geef ik hem u” (Joh. 14,27). Zoals Augustinus ooit schreef: “Heer, U hebt ons gemaakt, op U gericht en onrustig is ons hart totdat het rust vindt in U” (confessiones i.1). Die vrede staat mijlenver van wat we dagelijks zien.
Ik zie een paar soldaten boven op een tank, in militaire camouflagepakken. Zij bedienen een mitrailleur. De Oekraïense vlag op hun tank is aan flarden en met kogels doorzeefd. Wat spreekt er uit hun gezichten? Achter die geharnaste strijders zitten jongens met toekomstdromen, een gezin misschien, en het verlangen om te leven.
Mensen door kogels doorzeefd, huizen die verwoest zijn, hongerende mensen met ogen vol ellende, ernstig gewonde kinderen en ouderen, het zijn de beelden die we allemaal kennen. Wie in een oorlogssituatie heeft geleefd, vergeet die nooit meer en draagt er levenslang een trauma van mee. Een oorlog werkt door, ook in volgende generaties.
Leert de mensheid het dan nooit? Zien “ze” dan niet dat je met de gruwel die oorlog heet niets wint? Toch komt het lot van hele volkeren te vaak in handen van wie vastbesloten zijn de realiteit naar hun hand te zetten en daarvoor over lijken willen gaan.
De eerste woorden van Paus Leo XIV tot de wereld waren de woorden van de verrezen Heer: “Vrede zij met u allen” en de paus heeft die wens al talloze malen herhaald. Die vredewens had al geklonken bij Jezus’ geboorte uit de mond van de engelen en die weerklinkt in de harten van alle mensen van goede wil.
Er woedt een hevig gevecht: het is een geestelijke strijd tussen goed en kwaad, tussen de machten van de duisternis en de Gever van alle leven. Ons opkomen vóór vrede, tegen haat en geweld hoort tot die geestelijke strijd die we zullen blijven voeren tot het einde der tijden, in het vertrouwen dat de eindoverwinning al is behaald door het vreedzaam levensoffer van Jezus Christus.
Vrede zij u!
Jan Hendriks
Bisschop Bisdom Haarlem-Amsterdam
in Vrede op aarde
