Klooster! 35 – Ik word geroepen

Dromen komen niet uit het niets; ze raken aan wat al in ons leeft. Soms zijn ze zelfs net dat kleine, maar beslissende duwtje in de rug om verder te gaan op de weg die voor ons ligt. Vier verhalen over openstaan en geroepen worden. 

Broeder Gerard Mathijsen: ‘Ik word altijd als een tevreden mens wakker’

De eucharistieviering in de Sint-Adelbertabdij in Egmond-Binnen is net afgelopen. Gasten lopen terug naar het gastenhuis, terwijl de broeders aan hun taken voor de ochtend beginnen. Een van de broeders stopt even en zegt: ‘Broeder Gerard komt eraan hoor! Hij was celebrant bij de eucharistieviering en moet zich nog omkleden.’ Hij draait zich nog even om: ‘Wist je trouwens dat broeder Gerard vandaag een klein feestje heeft? Het is precies 66 jaar geleden sinds zijn professie!’

Even later komt broeder Gerard de spreekkamer binnen. Ruim veertig jaar was hij abt van de abdij van Egmond. Inmiddels is hij achtentachtig, maar zijn dagen zijn nog altijd goed gevuld. Komt hij dan wel aan dromen toe? ‘Volgens mij droom ik wel veel, maar ik vergeet ze altijd subiet,’ lacht broeder Gerard. ‘Vanochtend werd ik wakker en ik dacht nog: ik moet mijn droom onthouden, want dan kan ik het vertellen! Helaas, het is zó weer verdwenen, ik kan ze maar niet onthouden. Maar ik denk wel dat ik heel leuk droom; ik word altijd als een tevreden mens wakker.’

‘Ik spreek wel eens met mensen die hun dromen heel serieus nemen en daar de hand van God in zien’, vertelt broeder Gerard. ‘Ik geloof zelf ook zeker dat God langs wonderlijke wegen naar ons toe kan komen. Eigenlijk is God veel meer met ons bezig, dan wij met hem bezig zijn. Onze zintuigen houden ons down to earth: we doen duizend dingen tegelijk en zijn makkelijk afgeleid. Maar God kan zoveel manieren vinden om met ons te spreken, ook al willen wij het soms helemaal anders.’

‘Daar heb ik trouwens net nog over gesproken in de eucharistieviering: Uw wil geschiede’, zegt broeder Gerard. ‘Net als wij was ook Jezus op aarde om de wil te doen van de Vader. En als hij zegt: Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten, ook dan is de Vader aanwezig en komt er verrijzenis uit voort. Dat kan voor ons een aanwijzing zijn: ook in onze allerberoerdste omstandigheden kan God er nog iets van maken. Hij laat zien dat hij zelfs in de uiterste verlatenheid ons kan vinden.’

Tekst: Marian de Heer
Foto: Rogier Veldman
Klooster! 35, blz. 72-73

Boeken