Dromen komen niet uit het niets; ze raken aan wat al in ons leeft. Soms zijn ze zelfs net dat kleine, maar beslissende duwtje in de rug om verder te gaan op de weg die voor ons ligt. Vier verhalen over openstaan en geroepen worden.
Rarden Jansen: ‘Ik ben Franciscus als een vriend gaan beschouwen’
Hoe kun je vandaag de dag franciscaans leven? Die vraag stond dit voorjaar centraal in een weekend van de zogenoemde franciscaanse dertigers in Megen. ‘Het begon een paar jaar geleden met een eerste weekend in België, waar we met een aantal Nederlanders zijn geweest’, vertelt Rarden Jansen, een van deze franciscaanse dertigers. ‘Inmiddels komen we een paar keer per jaar bij elkaar. Er is een vaste kern, maar elke keer zijn er ook weer wat nieuwe mensen. Samen verdiepen we ons in de franciscaanse spiritualiteit.’
‘Franciscus was in zijn tijd al radicaal’, zegt Rarden. ‘In zijn teksten zie je soms droombeelden van een ideale wereld, maar hij had juist ook een realistische kijk op de dingen. Hij wilde anders in de wereld staan, los van alle bezit, niet leven met meer dan je nodig hebt. Hij ging daar zelf soms heel ver in, tot het extreme toe. En als Franciscus ergens goed in is, is het laten zien waar het schuurt…’
Dit jaar leest Rarden met een groep dertigers de Wijsheidsspreuken van Franciscus, vroeger ook wel de Vermaningen genoemd. ‘Ja, ook die schuren regelmatig’, zegt Rarden. ‘Maar dat we ons juist daarin verdiepen, zegt ook iets over de mensen van onze generatie. Het is niet klip en klaar: “Als je dit doet ben je de ideale mens en word je gelukkig.” Nee, we willen ons juist verdiepen, uitgedaagd worden, zien hoe we ons tot iets verhouden. Franciscus heeft dat voorgeleefd, hij is daar radicaal in geweest.’
Inmiddels heeft Rarden flink wat kloosters in Nederland en daarbuiten bezocht. ‘Wat ik zo bijzonder vind aan de franciscaanse familie is hun gastvrijheid. Die betrokkenheid op anderen, op de wereld, op het milieu … dat komt bij alle volgelingen van Franciscus weer terug. Dat merk ik trouwens ook bij onze dertigersgroepen. Het is bijzonder dat we zo’n open houding naar elkaar hebben, dat alles besproken kan worden. Zelfs al is het maar de vraag: heb je de behoefte om even te praten? Het laat zien dat je iemand echt ziet, dat je betrokken bent. Mijn droom is toch wel dat we deze openheid, die we onderling naar elkaar hebben, meedragen de wereld in. Dat we dat ook in ons dagelijks leven kunnen uitdragen. Af en toe een open gesprek met een vreemde voeren, dat maakt de wereld alweer een stukje mooier.’
Tekst: Marian de Heer
Foto: Rogier Veldman
Klooster! 35, blz. 76-77





