Leven in verbondenheid is nooit vanzelfsprekend. We botsen, kwetsen elkaar en richten soms schade aan. Toch zijn we op elkaar aangewezen en zoeken we steeds opnieuw naar wat nodig is om verder te kunnen. Vier verhalen over vergeving, verbondenheid en de weg die voor ons ligt.
Pater Jac Hetsen: ‘Religieus zijn is uitvinden welke weg God voor jou heeft’
Soms ontmoet je iemand die een leven lang onderweg is geweest. Jac Hetsen is zo iemand. Als missionaris van Mill Hill werkte hij in Afrika en Latijns-Amerika, was hij in Londen generaal overste van zijn orde en in Amsterdam pastor voor Portugeestaligen in de regio. ‘Het is de missie van onze orde; zo ben ik toegerust om het Evangelie te brengen en van betekenis te zijn in het leven van anderen, dichtbij en ver weg.’
‘Eerst moest ik lesgeven op het kleinseminarie. Dat was een teleurstelling’, vertelt Jac Hetsen. ‘Ik wilde de missie in. Maar juist dan moet je doorgaan om te zien of het later toch je bestemming kan worden. Religieus zijn is uitvinden welke weg God voor jou heeft. Daar past ook bescheidenheid in. Toen het kleinseminarie ging sluiten, ging mijn droom in vervulling.’
Op plekken als Oeganda en Brazilië leerde hij kennen wat het betekent om een kleine christelijke gemeenschap te zijn. ‘Ik heb daar met eigen ogen gezien dat de meeste christenen in kleine gemeenschappen leven en daar ook een grote seculiere betekenis hebben, in het gevecht tegen dictators, grootgrondbezitters, oorlog en geweld. Mijn werk in Afrika en Latijn-Amerika speelde zich af midden in de hitte van autocraten en het grote geld. Het geloof gaf mensen gemeenschap, perspectief, hoop en vertrouwen. Het leerde mensen veel over vergeving: ze vragen elkaar in liturgische vieringen om vergeving voor verschillen in opinie en voor de kritiek op elkaar. Daarmee is de kleine christelijke gemeenschap ook een leermodel voor Nederland: je bewust worden van je eigen schuld en weten dat dit bij menszijn hoort. Deze kleine christelijke gemeenschappen hebben me veel gegeven. Daarom schreef ik een these over de betekenis van kleine gemeenschappen, ook voor de kerkelijke situatie in Nederland.’
Jac Hetsen woont op een steenworp afstand van trappistinnen in Oosterbeek. Daar gaat hij geregeld voor in de eucharistie of viert hij om half vijf de Vespers mee. ‘Ik heb genoten van mijn actieve en missionaire leven, maar ik voel me in de herfst van mijn leven thuis in de stilte. Misschien ga ik wel de weg die iedere zeventigplusser maakt: de reis naar binnen om zo met open handen naar God te gaan.’
Klooster! 36
Tekst: Marian de Heer en Leo Fijen
Foto: Rogier Veldman





