Leven in verbondenheid is nooit vanzelfsprekend. We botsen, kwetsen elkaar en richten soms schade aan. Toch zijn we op elkaar aangewezen en zoeken we steeds opnieuw naar wat nodig is om verder te kunnen. Vier verhalen over vergeving, verbondenheid en de weg die voor ons ligt.
Zuster Mariella Oberndorff: ‘Je hart moet gevuld zijn met liefde’
‘Vergeving? De regel van Augustinus duwt ons er bijna regelrecht in!’, zegt zuster Mariella Oberndorff, augustines van Sint-Monica in Utrecht. Elke vrijdagavond lezen de zusters samen met hun medebroeders augustijnen enkele hoofdstukken uit de regel. ‘Augustinus zegt: “Heb je ruzie? Maak er zo spoedig mogelijk een einde aan, zodat een splinter niet uit kan groeien tot een balk.”’
Zuster Mariella pakt er een briefje bij met een tekst van Augustinus die ze al jarenlang met zich meedraagt. Ze leest het voor: ‘Bij het oplossen van conflicten mag er geen verliezer zijn. Niemand mag gezichtsverlies leiden. Het gaat immers niet om gelijk te halen, maar om het vinden van een oplossing voor wat mensen scheidt. Als twee mensen blijven twisten hebben ze beiden ongelijk, ook al had één van hen gelijk.’
‘Het is een doordenkertje’, lacht zuster Mariella. ‘Als je vol blijft houden in je eigen gelijk, kun je daarin gaan verstarren. Maar als je het allebei aan God geeft, dan sta je ook allebei met open handen. Dan wil je met elkaar verder.’
Dat betekent natuurlijk niet dat elk conflict direct opgelost hoeft te worden. ‘Soms heeft iets tijd nodig. Dan moet je er nog even over nadenken. Als je maar de intentie begint te voelen om er iets mee te doen. Kijk eens of je er woorden voor kunt vinden. Waarom word ik hier zo boos over? Waarom kwetst dit mij? En wat zegt het die ander? Als je die vragen stelt, kun je je laten raken. Als je je niet laat raken, blijf je star. Maar als je je laat raken, dan kun je daarop gaan handelen. Dan krijg je een heel andere weg.’
‘Augustinus zei: Eén van hart en één van ziel’, zegt zuster Mariella. ‘Dat is een leidraad die we willen volgen. Natuurlijk kost dat moeite, maar het is moeite die ertoe doét. Je hart moet gevuld zijn met liefde. In het Onze Vader bidden we: Vergeef ons onze schulden, zoals wij aan anderen hun schuld vergeven. Als je niet bereid bent om dat echt te doen, dan is dat ook maar een farce. Sorry zeggen is snel gebeurd, maar er moet wel iets achteraan komen. Je moet je verantwoording dragen. Als de liefde daarin dan een plek heeft, ja … dan is het van God.’
Klooster! 36
Tekst: Marian de Heer en Leo Fijen
Foto: Rogier Veldman





