11e Zondag door het jaar A – Goede herders

Schriftlezingen: Exodus 19,2-6a; Romeinen 5,6-11 en Matteüs 9,36-10,8

Schaap zonder herder
Natuurlijk voelen we ons allemaal weleens als schapen zonder herder: als je eenzaam bent, als je geen uitkomst ziet, als je je problemen en verdriet niet met anderen kunt delen, als je niet weet hoe met bepaalde dingen om te gaan, kun je je best weleens voelen als een schaap zonder herder.

Doelloos
Wat doet een schaap zonder herder? Het loopt achter de andere schapen aan, het heeft niemand die de richting wijst naar de grazige weiden, het verdwaalt of loopt in zeven sloten tegelijk. Soms voelen we ons inderdaad zo, daar zijn we mensen voor met onze gevoelens, problemen, teleurstellingen. Soms voelen we dat niet zo omdat we best wel lekker gaan en je eigenlijk wel tevreden bent met het leven dat je leidt. Maar al voelen we dat dan niet zo, in feite zijn we eigenlijk wel als schapen zonder herder, omdat we uit onszelf geen richting hebben en geen doel: we leven om weer te sterven en alles gaat voorbij. Als je een dierbaar iemand hebt verloren kun je dat zo heel duidelijk voelen: wat is het toch allemaal inhoudsloos en zonder betekenis, alles waar mensen zich vaak zo vreselijk druk om maken.

De put van het niets
Mensen die niet in God geloven komen altijd op een punt uit waarop het leven geen zin meer heeft. Vandaar dat sommigen zeggen: je moet allemaal recht hebben op een euthanasiepil in je nachtkastje. Voor een ongelovige is het leven afgelopen als je sterft. Voor een gelovige begint het dan pas. Op het moment dat je er hier uit moet stappen, schrijd je de poort door naar het koninkrijk der hemelen en zul je voor altijd gelukkig kunnen zijn bijGod, je goede Vader. Een ongelovige heeft dat niet, die valt als het ware in de put van het niets als hij sterft. En dat is precies wat Jezus ons komt brengen: leven, leven in overvloed.

Een goede bedoeling
Hij kwam om de poort naar het eeuwig leven voor ons te ontsluiten. Hij is de eerste goede Herder en Hij leidt ons naar de grazigste weiden, naar het rijk van Zijn Vader. Dat is natuurlijk prachtig. Dat is de reden waarom een echte gelovige een optimist is – optimist tot in de kist -: je ziet het altijd ergens toch nog weer zitten, want je leven is in Gods hand. Ik ziet het misschien niet meer zo, maar Onze Lieve Heer ziet het wel: Hij weet het en Hij heeft er een bedoeling mee, een goede bedoeling. Ik vond het eerlijk gezegd wel leuk dat dit een paar jaar geleden inderdaad uit een onderzoek kwam: gelovige mensen zijn minder depressief dan ongelovige mensen. Wat moeten we de mensen beklagen die die rijkdom niet kennen!

Voedsel voor de ziel
Maar het is geen rijkdom die je in een pot of een ouwe sok kunt bewaren: je moet er eigenlijk steeds mee bezig blijven; je moet die rijkdom goed beleggen, anders schrompelt die weg. Ons geloof moet voortdurend gevoed worden. “Wie bidt, blijft behouden, wie niet bidt, gaat verloren”, zeiden oude mensen vroeger en ze hadden gelijk! Het gebed en de communie zijn het voedsel voor je ziel, balsem voor je hart. En daarom hebben wij voortdurend nieuwe herders nodig die zoals dé goede Herder mensen leiden naar grazige weiden, die ons spreken van God, de Eucharistie met ons vieren, die ons hoop geven als we alleen staan en verdrietig zijn, die ons de goedheid van God en de liefde van Jezus nabij brengen.

Goede herders
Daarom heeft Jezus zelf al apostelen uitgezonden, zoals het evangelie van deze dag verhaalde. Hij had medelijden met de mensen. En nu – 2000 jaar later – worden er nog steeds mensen uitgezonden om goede herders te zijn, mensen die hun leven geven om hun medemensen geloof, hoop, vertrouwen en vreugde mee te geven, hun iets van de liefde van God te laten zien. Dat is een prachtige taak, vind ik tenminste. En daar hebben we meer mensen voor nodig! Ook jongeren die weer de stap durven zetten om priester te worden. Je zou het soms niet zeggen in onze wereld dolgedraaid van consumptie, maar het is zeer belangrijk, wezenlijk zelfs, dat dit wordt doorgegeven – ook door ons! – want zonder geloof heeft de wereld geen hart en wordt de mens een afvalproduct, bij zijn dood te dumpen. Zo heeft God het niet bedoeld: Hij wil dat goede herders allen leiden naar grazige weiden, naar Zijn hemel vol geluk.

† Jan Hendriks

Afbeelding: C.v.Leemputten – Landschap met herder en kudde schapen, 1882, Museum M, Leuven

Boeken