2e Zondag van de Advent jaar B – De grootste troost

Schriftlezingen: Jesaja 40,1-5+9-11; Psalm 85;  2 Petrus 3,8-14 en Marcus 1,1-8

Zoals er geschreven staat bij de profeet Jesaja: Zie, ik zend mijn bode voor u uit, die voor u de weg zal banen; een stem van iemand die roept in de woes- tijn: Bereidt de weg van de Heer, maakt zijn paden recht, (zo) trad Johannes op in de woestijn en doopte; hij preekte een doopsel van bekering tot vergiffenis van zonden.
Marcus 1,2-4

“Begin van de blijde boodscHap van Jezus Christus”, zijn de openingswoorden van het evangelie van vandaag en onmiddellijk daarna verschijnt Johannes de Doper op het toneel. Het is indrukwekkend hoe de figuur van de Voorloper de openingsscène van het evangelie van Marcus beheerst. De eerste figuur die de Blijde Boodschap incarneert, is niet Jezus maar Johannes, zijn neef die net zes maanden ouder is en een even tragische dood zal sterven als Jezus.

Johannes de Doper is een mooie figuur. Het valt me steeds meer op hoe geliefd Johannes is bij veel religieuzen… veel professies of monastieke feesten vinden plaats op 24 juni, geboortedag van Johannes. Alsof christenen, en religieuzen überhaupt, zich steeds méér herkennen in die grote profeet en weten dat ook hun ego kleiner moet worden om alle ruimte te geven aan Jezus. Hij die de grootste is onder alle mensen, is de kleinste in het Rijk der Hemelen. De luttele woorden die hij spreekt, getuigen van een mens die radicaal zijn plaats kent: Hij die na mij komt is sterker dan ik. Hij moet groter worden en ik, Johannes, kleiner. Is dat geen kernachtige samenvatting van de spirituele weg waartoe elke christen wordt uitgenodigd? Het is de beweging die we allemaal onophoudelijk moeten maken: uit het centrum stappen, opstaan van onze troon (waar we, als we eerlijk zijn, allemaal op zitten) en afdalen… Van “Ik ben een God in ’t diepst van mijn gedachten” naar God is Baba Yetu, onze Vader.

Johannes de Doper is één van de voornaamste figuren op onze voorbereidingstocht naar Kerstmis. In zijn gezelschap zijn we zeker van de rechte weg. Een centraal woord op die weg is het woordje ‘troost’. Troost, troost toch mijn volk! Hoeveel ellende zou er in de wereld al niet weggenomen zijn als we elkaar meer troostend nabij zouden zijn? Met psychiater Dirk De Wachter beaam ik dat een gebaar van troost één van de mooiste menselijke daden is. De psalmist zingt “Wanneer talloze zorgen in mij woelden, werd mijn ziel door uw troost verkwikt” (ps. 94,19). In de gave van zijn Zoon geeft God ons de grootste troost. Wat een heerlijk perspectief, we zijn nooit meer alleen; we mogen leven in zijn Nabijheid. God-met-ons wordt werkelijkheid, blijde boodschap voor elke mens!

Katharina Michiels ocso

Foto: Myriams-Fotos via Pixabay

Boeken