3e Zondag van Pasen jaar C – Wonderbare visvangst

Schriftlezingen: Handelingen 5,27b-32+40b-41; Apocalyps 5,11-14; Johannes 21,1-19 

Het evangelie van de liturgie van vandaag vertelt over de derde verschijning van de verrezen Jezus: bij zonsopgang – het is het begin van een nieuwe dag – komt Jezus naderbij en noemt de leerlingen “vrienden” en vraagt hen iets te eten. Deze zeven leerlingen bekennen hun hele hulpeloosheid: ze hebben niet eens vijf broden en twee vissen die ze aan Jezus hadden gege­ven bij de eerste broodvermenigvuldiging, daar aan de oever van het Meer van Galilea. Jezus nodigt hen met gezaghebbende vriendschap uit om hun netten aan de andere kant uit te werpen. Ze gehoorzamen zonder het min­ste verzet en de vangst is wonderbaarlijk groot. Deze buitengewone erva­ring doet een van de leerlingen, “de leerling van wie Jezus hield”, uitroepen: “Het is de Heer”. Nauwelijks heeft Simon Petrus dit gehoord of hij beseft zijn onwaardigheid – hij had Hem drie keer verraden – en zwemt naar Jezus toe, terwijl de anderen hem volgen met de boot vol vis. En als zij de kust bereiken, vinden zij een vuur met brood en vis, door Jezus bereid: Jezus nodigt hen uit voor de heilige Liturgie die Hij zelf voorbereidt en waar Hij de gastheer is, en Hij vraagt de leerlingen om de wonderbaarlijk gevangen vis mee te brengen; Hij wil hen actief laten deelnemen aan de viering. Het is een eenvoudig tafereel, maar er zit wel een belangrijke vraag in: die na­melijk van Jezus aan Simon Petrus. Het is geen vraag over het verleden, of over de teleurstellingen. De vraag gaat ook niet over de angst die opnieuw de kop opsteekt. De vraag luidt alleen maar: “Simon, zoon van Johannes, heb je Me lief, meer dan de anderen hier?” Jezus ondervraagt Petrus over de liefde. En dat niet één keer, maar drie keer, dat wil zeggen: altijd. Elke dag ondervraagt de Heer ons over de liefde. Elke dag vertrouwt Hij ons de zorg voor anderen toe. De enige kracht die ons werkelijk doet leven, is de liefde voor de Heer. Jezus richt zich opnieuw tot Petrus: “Als jongeman deed je zelf je gordel om en je ging de weg die je zelf wilde”. Petrus denkt wellicht terug aan zijn jeugd als visser in Betanië, toen hij vroeg opstond om te gaan vissen, toen hij van huis wegging en ging waar hij wilde, misschien ook aan zijn ontgoochelingen en misschien ook aan de plaats waar hij Jezus voor het eerst ontmoette. Als die herinneringen bij hem opkomen, vervolgt Jezus: “Als je oud bent zul je je armen uitstrekken en je gordel laten omdoen, en je zult een weg gaan die je zelf niet wilt”. Het evangelie spreekt over zijn dood, maar Petrus zal, zoals iedere gelovige, niet alleen gelaten worden: in die lief­de waarover wij ondervraagd worden, neemt de Heer het initiatief. Hij heeft ons als eerste liefgehad en zal ons nooit meer in de steek laten, zelfs niet wanneer een ander ons zal kleden en zal brengen waarheen wij niet willen gaan. Wat telt, is trouw te blijven aan dat tafereel aan de oever van het meer, dat elke zondag voor ons wordt herhaald. Dat tafereel is een voorsmaakje van de eeuwigheid, want Jezus’ liefde voor zijn leerlingen, voor ieder van ons, is eeuwig.

Vincenzo Paglia
Het Woord van God elke dag 2025

Boeken