Schriftlezingen: Jesaja 6,1-2a+3-8; 1 Korintiërs 15,1-11 en Lucas 5,1-11
De ware Godsontmoeting
Als Simon Petrus de grootheid van Jezus ervaart, is zijn eerste reactie een besef van eigen onwaardigheid: “Heer, ga weg van mij, want ik ben een zondig mens”. Deze erkenning is tegelijk een kenmerk van een ware Godsontmoeting. Heb je God ontmoet? Was er een moment in Uw leven dat Hij heel nabij was, dat U door Hem werd aangeraakt? Ik mag het hopen want zo’n Godservaring is een basis voor een persoonlijk geloof. Maar dan heeft die ervaring zeker ook een gevoel van eigen kleinheid en onwaardigheid teweeg gebracht: dat je iets overkomt wat je eigenlijk niet verdient maar wat een gave, een cadeautje is.
Godsverlangen
Dat betekent ook dat we God alleen kunnen ontmoeten als we ons niet te veel geharnast vastklemmen aan ons eigen gelijk, aan onze manier van leven, aan de manier waarop wij de dingen zien. Wie zelfvoldaan is, te vol van materiële dingen of menselijke ambities, is te zeer vervuld van zichzelf of andere zaken om nog door God vervuld te kunnen worden. Een ontmoeting met God is alleen mogelijk als er in ons een openheid is, een bescheidenheid en een zeker verlangen naar wat zuiver is, wat waar is en goed. De ontmoeting met God is dus ergens een antwoord op ons Godsverlangen.
Nog geen vonk
In het evangelie van deze dag, ontmoet Petrus de Heer, maar hij ontmoet Hem niet gelijk aan het begin op het moment dat hij Jezus ziet. Ook al spreekt Jezus nog zo mooi en al verkondigt Hij het woord van God, daardoor heeft Petrus God nog niet ontmoet. De vonk was nog niet over gesprongen. Als Jezus hem zegt naar het diepe te varen en de netten uit te gooien, antwoordt Petrus Hem en spreekt Hem aan als meester, dus als een leraar, niets meer.
Toch deed hij het
Het is onlogisch en raar dat Jezus hem vraagt de netten uit te gooien. ’s Morgens vroeg en ’s nachts heeft een visser de meeste kans om iets te vangen, niet overdag. Een nacht lang vissen had helemaal niets opgeleverd. Bovendien hadden ze de netten al weer schoon gespoeld, alles was opgeruimd om maar weer naar huis te gaan. Vandaag zou het toch niets worden. Het is dus verwonderlijk en opmerkelijk dat Petrus toch doet wat Jezus hem zegt: “Vaar naar het diepe en gooi uw netten uit”. Wisten die mannen die al jaren en jaren hadden gevist in dat meer dan niet beter dan Jezus welke tijd geschikt was om te vissen? Toch deed hij het.
Hij had een nood ervaren
Hij had niets gevangen, helemaal niets; terwijl ze toch die hele nacht met hun netten hadden gezwoegd. Dat deed Petrus en zijn maten natuurlijk pijn: het was hun bestaan, hun inkomen, die visserij en niets is wel heel erg weinig. Maar die pijn, die tegenvaller, dat verdriet werd een kans, opende hen om God te ervaren. Misschien was zijn trots als deskundig visser gebroken, misschien zag hij het niet meer zo zitten, na zo’n hele nacht voor niets aan het werk. In ieder geval was hij in zijn vissersbestaan geraakt. Hij had een nood ervaren. Zo gebeurt het ook ons maar al te vaak: vaak is het zo dat pas als het niet lukt, als wij het niet kunnen of als wij iets missen, of iemand missen, als wij een nood ervaren, dat er dan pas in ons leven een luikje open gaat waardoor God bij ons binnen kan komen.
Een zondig mens
Dat is dus voor ons de vraag die uit het evangelie naar voren komt: zitten we in ons eigen bastion van “alles gaat goed en ik heb niemand nodig”, of ervaren we de onvolkomenheid van ons bestaan, de beperktheid van ons kunnen, en zien we bij alles wat we kunnen en doen tegelijk onze eigen onvolmaaktheid en zondigheid – “Heer, ik ben een zondig mens”– waarbij dat woord van Jezus klinkt: “Wees niet bevreesd, wees niet bang”? We komen allemaal graag goed voor de dag, maar toch, die ervaring dat we beperkte mensen zijn, met noden en zonden, is reëel. De Godsontmoeting is er niet om gebukt te gaan onder onze eigen zonde, maar juist om te zien: al ben ik maar een kleine mens, met ook mijn fouten, ik ben aanvaard als Gods geliefde kind, ik ben niet alleen. “Wees niet bang, ook al ben je klein, een zondig mens voortaan zul je mensen vangen”.
† Jan Hendriks
Afbeelding: mozaïek, Italië, Ravenna, San Apollinare Nuovo, 6e eeuw.





