Schriftlezingen: Handelingen 14,21b-27; Psalm 145; Openbaring 21,1-5a; Johannes 13,31-33a.34-35
Het evangelie vertelt ons de eerste zinnen van Jezus’ toespraak tot de apostelen in de bovenzaal. Hij richt zich tot de leerlingen om hen binnen te leiden in het mysterie van zijn verheerlijking, in het mysterie van Pasen. Aan hen gaat Hij zijn evangelie toevertrouwen. Hij kijkt hen teder aan: “Kinderen, nog maar kort zal Ik bij jullie zijn”. Het is de enige keer dat hij hen zo noemt. Hij staat op het punt hen voorgoed te verlaten en er schuilt een unieke dimensie in die relatie met hen, die ook ons geloof tekent, dat op hun getuigenis gebaseerd is. Als ze horen dat Hij hen gaat verlaten, zijn ze verontrust. Wellicht denken ze terug aan de drie jaren die ze met Hem hebben doorgebracht: wat is hun leven veranderd! En hoeveel is ook het leven van zoveel andere mensen veranderd, vooral dat van de zieken, de armen, de zondaars. Komt aan dit alles nu een einde? Jezus begrijpt hun verbijstering en voegt eraan toe: “Dan zullen jullie Mij zoeken, maar […] waar Ik heen ga, daar kunt u niet komen”. Jezus weet dat deze leerlingen, ondanks hun broosheid en zwakheid, Hem zullen zoeken om Hem weer te zien, om Hem weer te horen, om bij Hem te blijven.
Hierin zijn de elf een voorbeeld voor ons, die vaak vergeten Jezus op te zoeken, naar zijn woorden te luisteren en ze in praktijk te brengen. Geloof in Jezus heeft een affectieve, relationele dimensie die we niet kunnen ontkennen. Geloof is elkaar ontmoeten, van elkaar houden, samen het mysterie van Pasen beleven. Jezus maakt dit zelf duidelijk met het gebod van de liefde: “Ik geef jullie een nieuw gebod: dat je elkaar liefhebt. Met de liefde die Ik jullie heb toegedragen, moeten jullie ook elkaar liefhebben”. Jezus gaat verder dan het gebod in Leviticus: “U zult uw naaste liefhebben als uzelf” (Lv 19,18). De maatstaf van de liefde is niet wat van ons komt, maar de liefde waarmee Jezus ons liefheeft. Dit gebod is nieuw, in de zin van ultiem, definitief, voor altijd geldig. Wat deze liefde betreft, zijn wij ongeletterd. De wereld is een woestijn van liefde. Het is Jezus die ze ons leert en ze ons schenkt. En wel met de maat die het evangelie aangeeft: “Voorheen hield Hij al van degenen die Hem in de wereld toebehoorden, maar nu zou Hij hun zijn liefde betonen tot het uiterste”, tot aan het kruis. De leerlingen begrijpen er nauwelijks iets van. Onmiddellijk daarna laten ze Hem in de steek.
Maar na Pasen ervaren ze wat Jezus van hen had gevraagd: “Daaraan zal iedereen kunnen zien dat jullie leerlingen van Mij zijn: als jullie onder elkaar de liefde bewaren”. De liefde van Jezus verandert ons, maakt ons in staat om de bedroefden te troosten, de zieken te genezen, de armen te steunen, de verworpenen op te vangen, om over vrede te spreken in de hel van de oorlog. Het is een liefde die attractief is. Ze verandert niet alleen onszelf, maar ook de wereld.
Vincenzo Paglia
Het Woord van God elke dag 2025





