Schriftlezingen: Handelingen 15,1-2.22–29; Psalm 67; Openbaring 21,10-14.22-23; Johannes 14,23-29
De evangelielezingen op de zondagen na Pasen doen ons opnieuw luisteren naar Jezus’ toespraak tot de twaalf tijdens het Laatste Avondmaal. Die is ook tot ons gericht, op een directe manier. Jezus gaat van “jullie”, gericht tot de aanwezigen – maar Judas is er niet meer bij – naar het veel ruimere “iemand”: “Als iemand Mij liefheeft, zal Hij mijn woord ter harte nemen; dan zal mijn Vader hem liefhebben en zullen We bij hem ons verblijf gaan houden”. Jezus verbindt de liefde met de naleving van het evangelie, waarvan het gevolg is dat we een woonplaats worden voor de Vader en de Zoon. Het woord van God, dat van de Vader en de Zoon is, is de woonplaats van de gelovigen: “Waar er twee of drie in mijn naam bijeen zijn, daar ben Ik in hun midden” (Mt 18,20). Naar het evangelie luisteren maakt ons tot Gods woonplaats, Gods heilige kerk. Aan de kerk vertrouwt Jezus het evangelie toe om het aan de wereld te verkondigen zoals Jezus dat tot op die avond gedaan had.
Hij had die leerlingen net verteld dat Hij hen ging verlaten, maar Hij zou hen niet alleen laten, verweesd en overgeleverd aan de wereld. De leegte die achterblijft, zal worden opgevuld door de heilige Geest: “De Helper die de Vader jullie in mijn naam zal zenden, zijn heilige Geest, zal jullie verder in alles onderrichten: Hij zal jullie alles laten begrijpen wat Ik jullie gezegd heb”. De Geest van de Vader en de Zoon is de innerlijke leraar die ook ons, leerlingen van het laatste uur, alles “laat begrijpen” en ons “onderricht” in het evangelie, het hele evangelie. Het evangelie “begrijpen” met de hulp van de Geest betekent ernaar luisteren samen met onze broers en zussen, het liefhebben als het dierbaarste woord dat ons vergezelt, het in praktijk brengen en het verkondigen, altijd en overal, bij elke gelegenheid, zoals de apostel zal toevoegen. Het evangelie is het woord dat verandering teweeg brengt, dat harten verwarmt, dat steden en de wereld menselijk maakt.
En het eerste woord van het Paasevangelie is “vrede”. Dat is een bevrijding: “Vrede laat Ik jullie na, mijn eigen vrede geef Ik jullie, een andere dan de wereld te bieden heeft”. “Ik laat jullie” betekent hier: ik geef jullie, ik draag jullie mijn vrede over, ik vertrouw ze jullie toe. Onmiddellijk voegt Hij eraan toe: “Je moet je dus niet zo laten verontrusten”. Jezus waarschuwt tegen de angst, die het resultaat is van ongeloof en egocentrisme, en tegen een berustende, verzwakte geest, zeker niet de vrucht van het evangelie en het woord dat de Heer ons toevertrouwt. De vrede die Jezus ons geeft, is niet die van de wereld, het is niet de rust van ons eigen wereldje. Vrede is verbonden met de heilige Geest, met die vurige tongen die op de apostelen zullen neerdalen – terwijl ze nog in de bovenzaal zullen zitten, uit angst – met Pinksteren, dat we over een paar weken zullen vieren. Over het visioen van Pinksteren, dat wil zeggen over de verkondiging van het evangelie naar de uiteinden van de aarde, vraagt Jezus zijn leerlingen zich te verheugen: “Als jullie Mij liefhadden, zou het jullie met vreugde vervullen dat Ik heenga naar de Vader, want de Vader is groter dan Ik”.
Er is een urgentie die Jezus wil overbrengen aan de leerlingen van alle tijden: als we verenigd blijven met de Vader, met Hem en met de heilige Geest, zullen we zonder twijfel groter en sterker zijn dan het kwaad en de oorlog.
Vincenzo Paglia
Het Woord van God elke dag 2025
Afbeelding: Koptische vriendschapicoon, 7e eeuw, Egypte





