Schriftlezingen: Jesaja 62,1–5; Psalm 96; 1 Korintiërs 12,4–11; Johannes 2,1–11
De passage uit het evangelie over de bruiloft in Kana, die de evangelist aan het begin van zijn evangelie plaatst, vat in zekere zin de hele zending van Jezus samen. Het is niet alleen het eerste van de “tekenen”, het is het ar chetype ervan. Het vat in zichzelf het beeld samen van de bestemming van de volkeren die iedereen kan begrijpen en waar iedereen door aangetrokken kan worden. Jezus maakt dit expliciet in de gelijkenissen van het koninkrijk, die hij vergelijkt met een bruiloftsmaal. In een wereld die verstoken is van visioenen en die de zin van het leven kwijt is, worden we hier getuige van een feestelijk samenzijn waar een grote aantrekkingskracht van uitgaat. Het “teken” van Kana verandert ook het hart van de leerlingen, die precies in Kana in Jezus beginnen te geloven. Het was een heel kleine groep die Jezus pas drie dagen volgde, maar bij het zien van het “teken” van Kana, merkt de evangelist op, “geloofden ze in Hem”. Ze begrijpen nu dat de verandering van water in wijn in wezen aantoont dat Jezus een feestelijk samenleven onder de mensen is komen inluiden. Zelfs de diepst gewortelde gebruiken worden omvergeworpen. Dat merkt de tafelmeester op: “Iedereen schenkt toch eerst de beste wijn, en de gewone pas wanneer er al flink gedronken is. Maar u hebt de beste wijn bewaard tot het laatst!”. In Kana stelt Jezus het nieuwe koninkrijk in: eenzaamheid wordt omgezet in gemeenschap, verdriet in vreugde en dood in leven. Eindelijk worden de woorden van de profeet vervuld: “Men noemt u niet langer ‘Verstotene’ […] maar u zult heten: ‘Mijn Welbehagen’”.
Opvallend in het verhaal is de aanwezigheid van de moeder van Jezus, die al vóór Hem op het feest aanwezig was. Zij is degene die erover waakt dat alles goed gaat. Zij is het die opmerkt dat de wijn bijna op is. Het feest, dat meestal meer dan één dag duurde, loopt wellicht naar zijn einde. Onmiddellijk gaat Maria naar haar Zoon en vertelt hem bezorgd: “Ze zitten zonder wijn”. We zouden kunnen zeggen dat zij, lang vóór ons en soms zelfs zonder ons, bemiddelt opdat alles goed zal gaan. Zij voelt de verantwoordelijkheid van de liefde. Daarom zegt Maria tegen de dienaren: “Wat Hij u ook beveelt, doe het maar”. We weten heel goed dat het Jezus is die het wonder verricht, maar hij heeft die dienaren nodig om de bakken tot de rand toe te vullen met water, royaal, tot ze bijna overlopen. Dat is de kracht van de voorbede, een waar dienstwerk dat we allemaal zouden moeten herontdekken.
Uit: Vincenzo Paglia – Het Woord van God elke dag 2025





