Gisteren liep ik met een vrouw die haar man had verloren naar onze kerk van Sint Maarten. We gingen kijken waar de naam van haar man een plek kreeg bij het Memoriale. Daar hangen alle namen van mensen die uit onze kerk zijn weg gedragen. Ieder mens heeft bij ons een naam, ook zoveel jaar na zijn of haar dood. We zijn gemeenschap van levenden en doden, in God verbonden. Over en voor hen schreef ik het boek ‘Geloven in een kleine gemeenschap’. Vanmorgen las ik in het Nederlands Dagblad dat dit boek genomineerd is voor het beste theologische boek van 2024. Dat is mooi, maar vooral voor hen die de gemeenschap dragen, levenden en doden. Deze nominatie is een ode aan hen die in nabijheid en kleinschaligheid laten zien dat God met mensen optrekt en dat mensen in God verbonden worden, de levenden en doden. Ook de vrouw en haar net overleden man.
Leo Fijen





