Steeds weer een dubbel gevoel op de dag dat de schoolvakantie begint. Iedere dag in de week fietsen, lopen, huppelen en zingen tientallen kinderen zich een weg naar school. Ik woon bijna naast die school. Dus de kinderen trekken altijd aan mijn huis voorbij. Gisteren voorlopig voor het laatst. Ik ben blij voor hen en voor hun ouders. Ze gaan met vakantie en trekken er vaak op uit. De komende zes weken is het stil in mijn straat en het parkeerterrein bij de kerk. Want daar parkeren veel ouders hun auto als ze de kinderen naar school brengen. Ik ben blij voor hen maar ik zal hen ook missen, het meest onze jongste kleinzoon. Als hij door zijn moeder gebracht wordt, loopt hij nooit rechtstreeks naar school maar tikt altijd eerst even op ons raam. Dan doen we open en geeft hij ons altijd een knuffel. Dat is zijn ochtendritueel voordat de school begint. Dat ritueel is me zo dierbaar, als een dierbare verbinding tussen generaties. De afgelopen dagen kwam hij ook nog vaak logeren. Ook dat hoort bij de drukte van de laatste schoolweek. En als we dan gaan ontbijten of als hij naar bed gaat, dan maken we een kruisteken. En dat doet hij op een speciale manier, geleerd van zijn recent overleden oppasmoeder. Er klinkt dan geen Vader, Zoon en Heilige Geest, maar Hemel, Aarde, Jij, Ik, Samen.
Leo Fijen





