Gladiolen bij Maria
Op deze regenachtige vrijdagochtend denk ik terug aan gisteren. Toen was ik bij de gemeentelijke herdenking van alle slachtoffers van de oorlog tegen Japan en de Japanse bezetting van Nederlands-Indië. Ik luisterde in de volle zon naar de mooie woorden van de man die iedereen introduceerde. Hij is mijn achterbuurman en komt graag naar onze kerk als er een eucharistieviering is. Op de terugweg naar ons dorp fietste ik langs de vrouw die actief is in de protestantse kerk en een sleutelrol heeft in de volkskerstzang die dit jaar voor de 55ekeer wordt gehouden, altijd in de katholieke kerk. We spraken over de vraag wie bij dit jubileum onze gastspreker kan zijn. We passeerden de boerderij waar zojuist een oudere vrouw was overleden. Nog geen week geleden gaven we haar te midden van man, kinderen en kleinkinderen ziekenzegen, komende dinsdag begeleiden we haar met mensen van de uitvaartgroep bij het laatste afscheid. Thuisgekomen zag ik in de mail dat de voorganger van komende zondag nog wat vragen had over de eucharistieviering in onze kerk. Die vragen hadden betrekking op de muzikale ondersteuning. Toevallig had ik het daar in de ochtend over gehad met de organist van onze kerk. Die ging boodschappen doen in de plaatselijke supermarkt. Ik hielp hem met van alles en nog wat. Intussen ging het over de acclamatie van komende zondag. Ik zwaaide naar mensen van de bloemengroep. Op hun verzoek had ik gladiolen, zo van het land gekomen, voor hen meegenomen. Ook voor de viering van komende zondag. En er was een whatsappje over het vertrek van de dominee, met de vraag: wie gaat daar naar toe vanuit de katholieke kerk? Tenslotte was er gisteren meer dan eens contact over de uitvaart van komende dinsdag: met het secretariaat van de parochie, met de collega-vrijwilliger die de boekjes verzorgt en voorgaat, met de mensen van het koor. Het gebeurde allemaal op de katholieke feestdag, Maria ten Hemelopneming, in een klein dorp tussen Utrecht en Hilversum, rond een geloofsgemeenschap van 280 leden. Ik stak een kaarsje op bij Maria en dacht toen: de kerk is overal aanwezig, dat is het mooie van geloven in een kleine gemeenschap als de Maartenskerk in Maartensdijk: bij de herdenking voor het gemeentehuis, aan de dorpsweg met boerderijen, tijdens een gesprek op de fiets, door een mailtje van de voorganger van zondag, in de voorbereiding op de uitvaart, op de parkeerplaats bij de supermarkt, tijdens het overleg tussen koorleden en in de gladiolen voor de bloemengroep. En ik vroeg Maria: wilt u voor ons blijven zorgen? Want we kunnen het niet zonder U als moeder die over ons waakt en onze knopen steeds weer weet te ontwarren.
Leo Fijen





