Weekbrief Leo Fijen – 18 januari

Het gebeurt niet zo vaak dat kerkgangers het jammer vinden dat een speciaal jaar is afgelopen. We hebben in de afgelopen decennia meer speciale jaren gekend, maar het Jaar van de Hoop heeft meer losgemaakt dan ik ooit had durven denken. Natuurlijk was er het overlijden van paus Franciscus en de daaropvolgende keuze van paus Leo XIV. Dat gaf een extra dimensie aan dit heilig jaar. Maar ik denk zelf dat het meer te maken heeft met het thema in een tijd die ons allemaal angstig maakt. Niet eerder was er zoveel behoefte aan hoop omdat er bij steeds meer mensen wanhoop is. Om de oorlogen, om de aantasting van de rechtsstaat, om de gewelddadige taal van wereldleiders, om de grootmachten die zich van niets en niemand wat aantrekken. Hoop is dan de taal van het geloof in de Verrezen Heer. Paus Franciscus heeft beter dan wie ook aangevoeld waar onze wereld naar verlangt. De paus die luisteren van ons allen vraagt heeft geluisterd naar het verlangen en de hunkering van onze wereld. Daarom sloeg dit jaar van de hoop zo aan. Midden in dat jaar kreeg ik van bisschop Hans van den Hende een altaarkleed cadeau, voor onze kerk in Maartensdijk. Dat was zes maanden lang het eerste wat iedereen in onze Maartenskerk zag bij binnenkomen. Op zondag 4 januari hebben we dat kleed een andere plek gegeven in onze kerk. Midden in een besneeuwde wereld waren we met bijna 90 kerkgangers. En iedereen was een beetje verdrietig: vanwege de aanblik die weg was, vanwege het logo dat niet meer te zien was. We blijven toch wel het jubileumlied zingen, vroegen kerkgangers na afloop. Ja, dat blijven we zingen. Maar we missen het logo, we missen dat altaarkleed, we missen de hoop nog veel meer. Over dat Jaar van de Hoop spreekt Anton ten Klooster in de Podcast Kloostergesprekken. Hij legt uit waarom het afgelopen jubeljaar zo’n succes was. Deze podcast komt op een goed moment, in de week dat paus Leo XIV een nieuw jubeljaar heeft afgekondigd, in het teken van Franciscus van Assisi 800 jaar.

Leo Fijen

Boeken