Weekbrief Leo Fijen – 20 oktober

Kon het gisteren toch niet laten om her en der zelf nog wat gebedenboekjes rond te brengen. In Elst bij Nijmegen was de nood het meest urgent. Want zondag is daar de vrijwilligersdag. En daarom wilde ik niet het risico nemen dat het via de post fout ging. Zelf er op uit, ik kwam terecht in Heteren. Achter de rivierdijk, verscholen bijna tussen de herfstbladeren, op een pittoreske plek. Toen ik parkeerde, wist ik het meteen. Hier was ik acht jaar geleden ook, met de monnik Thomas Quartier. Toen droomden ze nog van een toekomst, de kerk als herberg. Een plaats van aandacht om te luisteren naar de vraag om zingeving uit de dorpen daar in de buurt.
Het is niet gelukt. Sinds de zomer is de kerk dicht. Net als vijf andere kerken van deze parochie. Alles is net verkocht. Weemoed overvalt me. Tot de deur open gaat. Daar staat Corina Vos. Ze woont in Heteren, niet ver van die pittoreske kerk. Ze kijkt uit over het water. Ze vertelt over die ene keer met Kerstmis dat ze lopend door de sneeuw de kerk in de verte zag, als het licht van Kerstmis. Dat beeld zal ze niet snel vergeten. De begraafplaats blijft gelukkig En er is voorlopig nog een plek om samen te komen in het dorp. Soms gaan ze met een groep naar Elst. Een andere keer blijven ze in Heteren. Voor een gebedsviering. Er wonen bijna 700 katholieken. Zo’n 360 van hen ontvangen het parochieblad. En een fractie daarvan kwam nog naar de kerk. Het is niet anders, mijmert Corina Vos. Voor de hele parochie van 18.000 mensen hebben we 14 communicanten en 5 vormelingen. Dan houdt het een keer op, vertelt ze realistisch. Zeker in Heteren. Als ze haar verhaal heeft gedaan, wil ik weten waarom ze toch 130 gebedenboekjes heeft besteld. Ze hoeft niet lang na te denken: omdat de vrijwilligers die nog actief zijn deze boekjes zo waarderen en omdat deze mensen juist een bedankje verdienen. Ze blijven doorgaan ook als hun kerken gesloten worden. Voor hen hebben we deze boekjes besteld, lacht ze. Dan gaat ze op de foto, Corina Vos, deze moedige vrouw die niet klaagt, zelfs nu nog gelooft in een toekomst van geloven en diepe indruk op me maakt. Als ik afscheid van haar heb genomen en over de rivierdijk terug rijd, zwaai ik naar haar en maak ik in gedachten een buiging: zulke vrouwen dragen onze kerk, tegen de stroom in. Dank je wel, goede Corina.

Leo Fijen

Boeken