Weekbrief Leo Fijen – 21 april

Broer Laurent Nouwen geeft extra dimensie aan nieuwe boek van Henri Nouwen

DE VLIEGER MOET VLIEGEN, DE VANGER MOET VANGEN

Kijken is wat anders dan zien. De meeste mensen kijken vooral, sommigen zien wat anderen niet zien. Dat vertelde Laurent Nouwen over het postuum verschenen boek van zijn oudste broer Henri Nouwen. Daarin staan de salto’s van de trapezeartiesten in het circus centraal. Henri Nouwen was in de laatste jaren voor zijn dood gefascineerd door de trapezewerkers. Hij bleef naar hen kijken, gebiologeerd door hun samenwerking. En daar zag hij iets wat de meesten niet zien: dat je alles moet vergeten en helemaal in het moment moet leven om deze act van de vlieger en de vanger te kunnen uitvoeren. Laat los, denk aan niets anders, wees er voor de ander, besef dat je het niet alleen kunt en laat je dragen door de gemeenschap van trapezeartiesten. Dat zag Henri Nouwen allemaal in de vlieger en de vanger.

Doe wat je moet doen, niet gisteren of morgen, maar vandaag
Hij zag er nog veel meer in: dat je je moet beperken tot jouw taak en jouw bestemming in het bestaan. Je kunt niet alles, je moet doen waartoe je geroepen wordt. En de vlieger die moet vliegen, de vanger moet vangen. De vlieger moet niet ook willen vangen, want dan gaat het fout. En de vanger moet ook niet willen vliegen. In onze tijd willen we alles, vertelde Laurent Nouwen. En zijn broer voelde bijna 30 jaar geleden al dat multitasken een mens niet gelukkig maakt. Richt je op je roeping en doe dat goed. Niet gisteren of morgen, maar vandaag. Henri Nouwen schreef nooit voor gisteren of morgen, maar voor vandaag, ook in dit postuum verschenen boek dat verrassend actueel is. Want, zo vertelde zijn broer: ‘Minstens zo boeiend aan dit nieuwe boek is de betekenis van lichamelijkheid. Trapezewerkers kunnen alleen maar schitteren als ze in al hun kwetsbaarheid elkaar aanraken. In onze tijd rust daar bijna een taboe op, maar – met een verwijzing naar Christus die mensen aanraakte en genas – Henri Nouwen zag dat trapezeartiesten elkaar wel moeten aanraken. Het is puur lichamelijk. En hij zag dat je geheeld wordt door de aanraking, ook in de nok van het circus. Ieder mens heeft die aanraking nodig om geheeld te worden. En ieder mens heeft nodig om soms even te delen in de schoonheid van die aanraking. Tenslotte heeft Henri Nouwen dat zelf ervaren in de zorg voor mensen met een geestelijke handicap. Mijn broer die zo onhandig was mocht ervaren dat zijn handen de ernstig beperkte Adam mochten dragen. In die zin heeft de ontvangende Adam meer gegeven dan we denken, zoals de vanger niet alleen ontvangt maar ook veel geeft door de wonden van zijn bestaan’.

Dit boek gaat over ons allemaal
Het was happen naar adem, bij de presentatie van het nieuwe boek van Henri Nouwen, omdat iedere aanwezige merkte dat alle opmerkingen over de trapezeartiesten gaan over ons allemaal. Dat aanraken, de wonden van je leven, het vertrouwen dat de vanger op je wacht: dat is ons leven. Vandaag, in het heden. Daarom kon je een speld horen vallen, in een presentatie te midden van inwoners van Nijkerk en andere supporters van Henri Nouwen. Nijkerk stond even centraal, want daar is Henri Nouwen geboren en daar leeft hij voort, ook in dit postuum, verschenen boek. Met een boodschap die actueler is dan ooit: richt je op je taak, wees er voor de ander, sticht gemeenschap, laat je raken in je wonden, doe het vandaag, niet gisteren of morgen.

Leo Fijen

 

 

 

 

 

 

 

Geïnteresseerd in De vlieger en de vanger?
Lees op deze site meer informatie.

Boeken