Weekbrief Leo Fijen – 21 juli

Hemel en aarde

Als de zon deze zomerse dagen in zee zakt, raakt de hemel voor even de aarde. En met deze horizon in avondrood en oranje gaan de deuren van ons hart als vanzelf open. Zo heb ik dat deze week ervaren in de leesclub die om de twee maanden bij elkaar komt. Dit keer rond het thema van de vlieger en de vanger. Wanneer vlieg je in het leven en op welk moment ben je zelf de vanger of word je gevangen. Een inleidend woord was nauwelijks nodig, de persoonlijke verhalen maakten iedereen stil. Die ga ik hier niet herhalen. Dat is niet gepast. Maar het terugkerend thema kan ik wel benoemen. Als je gevangen wordt in het leven, gebeurt dat vaak op een verrassende manier, in mensen die je niet eerder tegenkwam en ook nooit meer bent tegenkomen: bijvoorbeeld een verpleegkundige na een ingrijpende gebeurtenis. God komt tot je in mensen en in het voorbijgaan. En soms, zo werd ook duidelijk, laat je alles achter om te vliegen in het leven en merk je steeds weer dat je gevangen wordt, zelfs als je de baan van je bestaan vaarwelzegt. Want dan kan het zomaar gebeuren dat je de liefde van je leven tegenkomt. Zo’n leesclub is zelf een oefening in vliegen en vangen. Want mensen die hun verhaal vertellen vliegen daar even maar worden dan toch gevangen door de anderen. Dat spreekt aan en vertelt door, we begonnen ooit met tien mensen. Afgelopen week waren we met twintig lezers. Het slotwoord maakte iedereen stil en kwam van een vrouw die graag mensen opvangt. Als je zo de vanger kunt zijn, krijg je zoveel terug dat je er zelf van gaat vliegen. Dan ben je vlieger en vanger tegelijk. Zoiets gebeurde buiten ook, met de zon die in de zee verdween. Mooier kan het beeld niet zijn van hemel en aarde die elkaar raken.

Leo Fijen

Zelf ook De Vlieger en de Vanger lezen? Kijk hier.

Boeken