Hoogmade
Er gebeuren nog steeds wonderen, geen kleine maar heel grote wonderen. In onze eigen omgeving, alsof de Bijbel opnieuw wordt geschreven. Zo’n Bijbels verhaal is de katholieke kerk van Hoogmade. Je kunt de toren weer bewonderen vanaf de snelweg, de kerk is weer het anker van dorp en verenigingsleven in Hoogmade, niet ver van Leiden. Vier jaar geleden was alles anders. Het was ook zomer, het regende toen ook pijpenstelen. En ik was erbij toen pastoraal werker Marjo Hoogenbosch voorging in een viering onder apocalyptische omstandigheden. Midden in de puinhopen van de afgebrande kerk vierden tientallen mensen hun geloof. Verscholen onder poncho’s en paraplus zongen ze over hun vertrouwen in God. Tegen beter weten in, want er was geen dak meer, de ramen waren windgaten en de kerkbanken hadden plaatsgemaakt voor stoelen. De bloembakken vielen om, de regen kwam met bakken uit de hemel. En toch bleven de gelovigen zingen, een lied over tranen. Het leek alsof God met eigen tranen de mensen van Hoogmade zegende. En de pastoraal werker bemoedigde iedereen: ‘Niemand weet hoe de toekomst eruit ziet’. Juist daar midden in de puinhopen van de brand was Christus toch aanwezig, in het zwart geblakerde kruis, in het tabernakel en het Mariabeeld dat daar bijna ongeschonden stonden. Christus en Maria lieten de mensen niet in de steek, zo leek het wel. En de kerkgangers hebben dat teken verstaan. Samen met de dorpsgenoten geloven ze in een toekomst. Het is echt een Bijbels verhaal dat in deze tijd geschreven wordt. Want ze houden vol, met de steun van het pastoraal team. Bisdom en Donatus, verzekeraar van monumenten, beginnen er ook in te geloven. Deze zomer wordt het wonder zichtbaar, met de wijding van de nieuwe kerk. Als ik de mensen van Hoogmade vraag wat het kantelpunt is geweest, zeggen ze: juist door een brand wordt tastbaar dat er in de gemeenschap nog veel vitaliteit zit. En ook hoor ik: in deze tijd van individualisme laten de dorpelingen van Hoogmade zien dat je de kerk hard nodig hebt, want het gaat niet om jou maar om de ander. En in die ander wordt Christus zichtbaar. Daarom houden ze van hun kerk, ze vieren er hun geloof en gemeenschapszin. En ze schrijven geschiedenis met het wonder van Hoogmade in een prachtig nieuwe kerk.
Leo Fijen
Foto’s Maarten Boersema






