Vrouw van gebed, zuster Margareth van Koningsoord
Als kind wilde ze al heel graag bidden, als volwassene bleef ze op zoek naar een biddend leven. Dat vond ze eerst in het parochieleven. Maar ze voelde dat er meer was, dat er harder aan haar getrokken werd. In Taizé werd ze omarmd door Jezus en wist ze dat ze ernst moest maken met een biddend leven in een klooster. Ze zocht, maar vond het steeds niet. Pas na tranen die maar bleven stromen in Lourdes hakte ze de knoop door, verbrak alle banden met het leven tot dan toe en trad in bij de trappistinnen van Koningsoord in Berkel-Enschot. Na drie dagen wilde ze al maar bleef wel omdat ze wist: hier alleen kon ze vrouw van gebed zijn. In een gemeenschap, in de stilte, in de koorgebeden. Dat is haar grote roeping: een vrouw van gebed te zijn. Dat maakt haar gelukkig. Want ze voelt zich gezien en gewaardeerd, ze weet dat ze fouten mag maken en toch die unieke vrouw van gebed blijft. Geluk is weten dat je zwakke plekken hebt en toch een vaste plek in de gemeenschap hebt gevonden. Over dat geluk en nog veel meer praat zuster Margareth in de Podcast Kloostergesprekken.
Leo Fijen





