Hoe vaak zullen we samen het Onze Vader hebben gebeden? Als ik weer aan haar bed zat luisterde ik naar haar woorden. Een verhaal ging vaak niet meer. Daarvoor was ze te ziek. Dan vroeg ik of het goed was dat ik wat ging bidden, eerst in de vrije zin van het woord. Bidden vanuit het hart om te vragen of God haar wil dragen, altijd afgesloten met het Onze Vader. De laatste keer kon ze het zelf niet meer. Dan zag ik alleen haar lippen bewegen. En daarna gaf ik haar de communie. Vorige week keerde ik terug van vakantie en ging ik bij haar langs. Het sterven was nabij. Zij keek altijd naar buiten. Dan zag zij een roodborstje en neuriede ze: roodborstje tikt tegen het raam, tik, tik, tik. Ze zag dat als een teken van de overkant, zo zocht ze voortdurend naar tekens om hemel en aarde te verbinden.
Toen ze gestorven was en uitgeleide werd gedaan, hoorde je alleen maar de vogels fluiten rond het verpleeghuis. Hoe verdrietig haar sterven ook was, ik dacht toen wel: zij zou dat als een teken hebben gezien. Na de uitgeleide ging ze terug naar huis, de plek waar ze het allerliefste was, voor de laatste dagen thuis. Gisteren was de uitvaart, in een volle kerk. En daarna de begrafenis. Ze wilde een plek in de zon. Die heeft ze zelf uitgezocht. En toen honderden mensen rond haar graf stonden brak de zon door. Alsof ze wilde zeggen door de dood heen: ik ben er al, in de hemel. En toen hebben we hardop het Onze Vader gebeden. Met de zon in ons gezicht.
Leo Fijen





