Op de feestdag van Maria Lichtmis, maandag 2 februari, haalde ik Peter Nissen om 11.00 uur op bij het station van Doetinchem. Niet ver daarvandaan maakten we een podcast over de leerschool van het loslaten na zijn eerste herseninfarct, precies negen maanden eerder. Hij vond het belangrijk te vertellen over loslaten als levenshouding, zoals hij ook over dat loslaten had geschreven in het Vastenboekje van dit jaar. Hij zag dat als een kans om zijn ervaringen in de woestijn van het leven te delen en te laten zien dat Pasen in ieder leven kan gebeuren. Zijn vrouw Joyce hielp hem met corrigeren, want zijn linkerhand deed niet altijd wat hij in zijn hoofd had. Hij was echt trots dat zijn vrouw en hij samen dat boekje tot een goed einde hadden gebracht. Daarom wilde hij ook zo op de foto. We wisten toen niet dat dit zijn laatste foto zou zijn. Zoals we ook geen idee hadden dat hij tien uur later door een tweede herseninfarct getroffen zou worden, met fatale gevolgen. In de vroege ochtend van 3 februari stuurde Joyce me een verdrietig bericht dat Peter er heel slecht aan toe was. Vrijdagavond 6 februari is hij aan de gevolgen van dat tweede infarct overleden. Tot groot verdriet van zijn vrouw Joyce en zijn drie dochters en hun partners. Zelf kan ik het nog steeds niet bevatten, zoals zovelen via Facebook en op andere manieren hun verslagenheid en medeleven hebben betuigd. Inmiddels zijn de eerste verhalen van In Memoriam online en in kranten al verschenen. Zijn vrouw Joyce heeft samen met de kinderen deze podcast afgelopen weekend geluisterd. Ze ziet het als een mooie herinnering aan haar man Peter en alles waar hij voor staat en vindt het belangrijk dat anderen dit gesprek ook kunnen horen. Ik wens Joyce en de dochters heel veel sterkte, dank Peter voor alles wat hij betekent voor christelijk Nederland en in mijn eigen leven en bid Peter toe dat hij mag rusten in het eeuwige licht. Rust zacht goede Peter!
Leo Fijen





