4e Zondag door het jaar B – Is er toekomst voor kerk en geloof?

Daar leven wij van
In de kerk zijn we allemaal geroepen om onszelf als zondaars te zien, als mensen die tekort schieten en beperkt zijn. Dat geeft ook niet, als we elkaar maar kunnen accepteren zoals God dat met ons doet: toen mensen zich afkeerden, tegen God in opstand kwamen en elkaar het leven zuur maakten, besloot de Heer, de God van hemel en aarde, om de kleinste plaats in te gaan nemen, een mens te worden, een arme kind, een uitgestotene. Jezus is ons voorbeeld, onze inspiratiebron, onze Redder en Verlosser. Wij leven van de verzoening die Hij ons geeft en die wij doorgeven, wanneer wij elkaar de hand reiken.

Een negatief imago
We weten allemaal dat de priesters niet zo dik gezaaid zijn en we beseffen denk ik ook allemaal dat het aantal priesterroepingen ook een soort omgekeerde koortsthermometer is voor de situatie in de kerk. Als het aantal priesterroepingen hoog is, is dat een teken van een bloeiende geloofsgemeenschap, als er weinig priesterkandidaten zijn, is er natuurlijk meer aan de hand. We leven in een tijd die voor geloof en kerk niet zo gemakkelijk is. Uit een enquête onder Nederlanders kwam als resultaat dat vele mensen denken dat religies alleen maar een bron van veel ellende zijn. Mensen associëren geloof met terrorisme en misbruik en zien de katholieke kerk vaak als een ontoegankelijk instituut, ver van de wereld van onze tijd.

Paus Franciscus en het imago van de kerk
Natuurlijk heeft paus Franciscus daar verandering in gebracht. Vele mensen herkennen in hem een nabije kerk, die de noden van de mensen verstaat, die erop uitgaat en aandacht voor de armen heeft. Maar dat betekent nog niet dat de kerken weer volstromen en mensen in ons land ook een positief beeld hebben van de kerk als geheel en van onze bisdommen en parochies. Voor veel mensen staat het geloof best ver af, ze zijn er niet zo goed van op de hoogte, geloven misschien wel dat er “iets” is, maar weten daar weinig invulling aan te geven.

Veranderde situatie
Dat was rond 1960 nog heel anders: toen waren er meer dan 50.000 religieuzen en priesters in ons land en ook nog eens 10.000 in de missie. Zij werkten onder meer in scholen, ziekenhuizen, bejaardenzorg, kindertehuizen en thuiszorg en waren in veel plaatsen een vast onderdeel van het straatbeeld. Er was toen veel waardering voor het werk van al deze mensen die uit de katholieke gemeenschap waren voortgekomen. Het aantal kerkbezoekers op zondag was meer dan tien keer zo hoog als nu. Er is dus veel veranderd en dat heeft natuurlijk allerlei consequenties, ook voor onze parochies; maar de Heer is dezelfde gebleven, Zijn liefde voor ons is onveranderd en zal ook altijd blijven. Wie daardoor geraakt wordt krijgt een band met God van hart tot hart en zal daarvan getuigen in woord en daad in het dagelijks leven.

Vuur uitstralen
Wat wij kunnen doen is God zoeken met heel ons hart; als we Hem ontmoeten zal ons leven veranderen; dan zullen allerlei zaken niet zo belangrijk meer zijn en wat in ons leven in de schaduw lag, krijgt ineens juist veel meer betekenis. Die rijkdom gun ik iedereen. Dat is onze inzet: dat deze parochies een gemeenschap mogen vormen waar mensen één van hart en ziel God willen dienen en Jezus zijn Zoon willen navolgen; dat zij zó een krachtige gemeenschap mogen vormen die dat vuur uitstraalt waardoor mensen geraakt en begeesterd worden. Dan kunnen en zullen ook jonge mensen zo geraakt worden dat zij hun leven willen geven in een roeping tot een christelijk huwelijk, tot het priesterschap, het religieuze leven, tot de gave van zichzelf voor heel hun leven.

Geraakt door Jezus
In de lezingen van vandaag gaat het om die kracht en die begeestering. Jezus treedt op in de synagoge van Kafarnaüm. Dat is de plaats waar Jezus een tijd lang gewoond heeft; de mensen kenden Hem, ze maakten Hem dagelijks mee. Maar nu begint Hij te spreken, zo vol vuur en begeestering dat de mensen erdoor worden geraakt en vol verbazing zijn. Natuurlijk roept dat ook tegengeluiden op, iemand die er luid doorheen begint te roepen, een bezetene, in de macht van een kwade geest. Maar de meeste mensen worden er zo door geraakt dat zij vol vuur erover vertellen aan anderen en de faam van Jezus zich overal verbreidt.

Bezieling
Nee, niet alleen paus Franciscus moet iets doen, wij allemaal, zoals we kunnen, zoals het ons gegeven is; laten we steeds zoeken naar bezieling, naar nieuwe kracht en inspiratie, naar de ontmoeting met de Heer in Zijn woord en in de sacramenten, om die bezieling uit te stralen, erop uit te gaan, ons geloof te delen met vreugde, met enthousiasme…

† Jan Hendriks

Afbeelding: Afbeelding van Romy via Pixabay