5e Zondag van de Veertigdagentijd – Aan het kruis omarmt Jezus ons met liefde

Schriftlezingen: Jeremia 31,31-34; Hebreeën 5,7-9 en Johannes 12,20-33

Op de vijfde zondag van de Veertigdagentijd geeft Jezus ons een andere interpretatie van zijn kruisdood. Hij antwoordt de Grieken die hem wilden zien: ‘Als een graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft het één graankorrel; maar wanneer hij sterft, brengt hij veel vruchten voort.’ (Johannes 12:24) De graankorrel is klein. Alleen als hij sterft, draagt hij vrucht. In de dood van Jezus komen grote krachten vrij die de hele wereld veranderen. Het is de kracht van de liefde die in zijn dood ontstaat en een nieuw bewustzijn in de wereld creëert. De liefde die zichtbaar wordt aan het kruis wortelt in de ziel van veel mensen. Het kruis is echter ook een beeld voor onze eigen zelfverwerkelijking. We zullen ons ware zelf alleen bereiken als we bereid zijn ons ego los te laten, het in de aarde te laten vallen zodat het getransformeerd kan worden. Jezus gebruikt een ander beeld om zijn dood aan het kruis te symboliseren. ‘Wanneer ik van de aarde omhoog geheven word, zal ik iedereen naar mij toe halen.’ (Johannes 12:32) Aan het kruis omarmt Jezus ons met zijn liefde. Hij omarmt ons met alle tegenstellingen die we in onszelf vinden, met onze liefde en onze agressie, met ons vertrouwen en onze angst. Het is goed om in de Veertigdagentijd naar het kruis te blijven kijken waar Jezus zijn armen spreidt om ons te omhelzen met al onze tegenstellingen, maar ook met al onze wonden. En we kunnen Jezus’ gebaar aan het kruis nadoen en onszelf omhelzen met al onze verschillen en de wonden die we in ons dragen.