Weekbrief Leo Fijen – 13 maart

Rennen voor je leven en aangeraakt worden door God

Deze dagen van oorlog moet ik vaak denken aan het verhaal van een oudere man. Hij vertelt me meer dan eens zijn kruisweg en vindt het goed als ik zijn weg weergeef. Hij beleeft elke dag de dramatische gebeurtenissen uit de Tweede Wereldoorlog. Als kleine jongen moest hij vaak rennen voor zijn leven als er weer bommen op zijn stad worden gegooid. Bij de beelden uit Oekraïne ziet hij zichzelf weer hardlopen om de schuilkelder te bereiken. De schuilkelder van Kiev lijkt in alles op de schuilkelder van zijn jeugd. Er zit meer dan 80 jaar tussen, maar geschiedenis is slechts één dag als het jezelf treft. Dan ziet hij zichzelf weer voor zijn leven hollen, op weg naar zijn moeder die op hem wacht. Zijn vader was er nooit. Dat oorlogsbeeld van toen is het oorlogsbeeld van nu, moeders met hun kinderen op de vlucht naar een veilige plek en vaders elders. Als ik wil weten hoe hij kan leven met dit trauma vertelt hij dat hij zijn ziel elke dag afsluit om niet te hard getroffen te worden. Dat doet hij door te bidden. Dan kan hij schuilen bij God, net als toen. Want toen hij de bommenwerpers zag komen voor het grootste bombardement en gek genoeg geen luchtalarm hoorde, rende hij voor zijn leven en werd hij aangeraakt door God zelf. Hij vergeet nooit meer dat hij opgetild werd en zo net op tijd de schuilplaats bereikte. Hij ontdekte toen dat God van hem houdt en in zijn hart woont. Dat troost hem tot de dag van vandaag, midden in de verschrikkingen deze diepe vrede in zijn hart. Die wenst hij toe aan ouderen in Nederland en aan allen in Oekraïne die lijden in die verschrikkelijke oorlog.
Deze week zit ik bij hem thuis, aan de koffie. En dan laat hij een stamboom zien. Zijn moeder met wie hij zo vaak op de vlucht was, is naaste familie van Titus Brandsma. Terwisscha van Scheltinga, dat is de familienaam van de oma van Titus. En Terwisscha van Scheltinga, zo heet de moeder van deze oudere man die zich nog elke dag ziet hollen naar de schuilkelder en daar zijn Gods ervaring beleeft. Die komt terug als hij stil is, een half uur. Want hij oefent zich in de stilte, al jaren lang elke dag, om de stem van vrede in zichzelf te horen. Als hij dat allemaal vertelt, pakt hij het gebedenboek en leest de volgende woorden van Titus, geschreven in februari 1942, in de gevangenis van Scheveningen: ‘O, Jezus als ik U aanschouw, dan leeft weer dat ik van U hou en dat ook Uw hart mij bemint, nog wel als Uw bijzond’re vriend.

Leo Fijen

 

 

 

Meer lezen over Titus Brandsma?

Kijk in het gebedenboek voor de veertigdagentijd,
Van Titus Brandsma tot Edith Stein

Te bestellen bij Adveniat

 

 

 

Boeken