Genade
In het donker van de winter loop ik door de bossen van Lage Vuursche, op weg naar het verpleeghuis. Al meer dan tien jaar ben ik daar vrijwilliger en bid ik geregeld met de bewoners. Daartussendoor vertellen zij over hun leven. Ze zijn allemaal katholiek en vinden de communie in deze laatste fase van hun leven belangrijk. Het is steeds weer een moment om ons geloof te vieren, het bidden samen en de communie. Zo leer ik veel oudere katholieken kennen. Ook deze lieve vrouw die de 90 jaar nadert maar dat getal niet zal halen. In het laatste kringgesprek zegt ze met een vermoeide glimlach dat er in haar leven steeds meer bijkomt en niets meer afgaat. Ze is klaar om te sterven maar ze wacht op Christus. Daarom word ik gebeld door haar dochter: of ik langs wil komen. In het donker van de donderdagavond doe ik dat. Haar zoon waakt bij haar. Als ik haar kamer binnen ga, staat hij op en laat ons alleen. Ze is te zwak om te bidden. Ze kan bijna niets meer zien. Ze heeft dorst. Daarom pak ik een wattenstaafje en drenk die in het water. Daarmee maak ik haar lippen nat. Ze mompelt dat ik dat heel goed doe. Ik lach een beetje en zeg dat ik dit nog nooit gedaan heb. Ze vraagt of ik het nog eens wil doen, zodat ze ook een beetje op het staafje kan zuigen. Dan bidden we zachtjes of God bij haar wil zijn. Ze knikt met haar hoofd. En ze vraagt of ik de communie bij me heb. Ik geef haar een heel klein stukje. Slikken gaat bijna niet meer. Maar ze wil het. Christus als voedsel voor onderweg, voor haar laatste tocht. En ze doet het, met behulp van het wattenstaafje. Ze pakt mijn hand. Samen bidden we weer. Dan zeg ik haar gedag, met mijn hand op haar hoofd. Als ik haar zoon gedag wil zeggen in de koffieruimte, zie ik dat hij slaapt. In het donker van de bossen terug naar huis. Dankbaar dat ik zo katholiek mag zijn: de genade van Christus tastbaar aanwezig als een geschenk op de drempel van leven en dood, als een luikje dat de deur naar de hemel opent. Want ruim 24 uur later sterft ze, deze lieve vrouw die wachtte op Christus om te kunnen sterven en die gedragen werd door de genade van de gebeden en de communie.
Leo Fijen





