Op aswoensdag wordt het askruisje op ons hoofd getekend. De as herinnert ons eraan dat we stof zijn en tot stof zullen terugkeren. Ons leven is beperkt. Daarom moeten we elk moment leven alsof het ons laatste ogenblik is. Tegelijkertijd herinnert het askruisje ons eraan dat we ons moeten bekeren. Als Jezus ons oproept om ons te bekeren, betekent dat op de eerste plaats ons opnieuw te bezinnen. Want het Griekse woord voor berouw is “metanoia”. Het betekent heroverwegen, anders denken, de achtergrond van alles overpeinzen. Ons leven hangt af van de vraag hoe we denken. We leven vaak niet overeenkomstig ons eigenlijke wezen omdat we verkeerd over onszelf denken. We denken ofwel te groot ofwel te klein over onszelf. Door ons denken zetten we de werkelijkheid naar onze hand. De vastentijd is daarom een uitnodiging om op de juiste manier over onszelf en ons leven na te denken.
Maar as heeft nog een andere betekenis: vroeger werd as gebruikt om vaten schoon te maken. Wanneer as op ons hoofd wordt gestrooid, is dat een uitnodiging om eerst onze geest te reinigen. De vastentijd is een tijd van zuivering. Het lichaam wordt gezuiverd door te vasten. Maar het is net zo belangrijk om onze geest te reinigen van alle onzuivere gedachten. Een goede oefening om de geest te reinigen is om een week lang niet over anderen te praten. Door dit te doen, zullen we beseffen hoe moeilijk het voor ons is om te zwijgen in plaats van anderen te veroordelen.
Anselm Grün osb
Abdij Münsterschwarzach
Gebed op Aswoensdag
Hoe vinden wij een weg?
Zoals licht en donker
samen horen
zo moeten wij soms gaan
van goed en veilig land
door vlakten waar geen leven
en geen uitzicht is.
Hoe vinden wij een weg
als niet een woord van U
of beeld
ons als een antwoord
tegemoet zou komen?
Een mens alleen in de woestijn
is toch ten dode op geschreven.
Zend Gij ons, God
dan iets of iemand tegemoet,
zodat wij diep vertrouwen
durven vinden
in wat komt.
Laat uw belofte van nabijheid
worden als een wandelstok
die ons onachterhaalbaar leidt
naar een herbergzaam oord
van liefde en van mededogen.
Kris Gelaude
Uit: Van Vasten tot Verrijzenis, blz. 17-19
