Schriftlezingen: Handelingen 10,34a.37-43; Psalm 118; 1 Korintiërs 5,6-8; Johannes 20,1-9
De drie vrouwen die in het evangelie worden genoemd laten Jezus niet in de steek, zelfs niet als Hij dood is. Hun liefde is werkelijk voorbeeldig: ze overwinnen niet alleen hun angst, maar ze gaan ook verder dan wat mogelijk is. Hier zijn ze vroeg in de ochtend bij het graf met de geurige kruiden om een laatste gebaar van liefde te stellen voor hun geliefde Meester. Als ze binnenkomen, zien ze het lichaam van Jezus niet. Onmiddellijk verschijnen er echter twee mannen in witte gewaden voor hen: “Waarom zoekt u de levende bij de doden? Hij is niet hier, Hij is tot leven gewekt,” zeggen ze hun. De twee mannen kondigen Pasen aan. De Heer heeft zich niet neergelegd bij het kwaad en de vele vormen waarmee het het leven in onze wereld bitter maakt. Na de pandemie zijn er de oorlogen. Duisternis lijkt over de aarde te zijn gevallen. Maar de Vader in de hemel – zo herinnert het Johannesevangelie ons – houdt zoveel van de wereld dat hij zijn eigen Zoon, de eniggeborene, heeft gezonden om ons te redden.
Onmiddellijk na de aankondiging van de verrijzenis vermanen de twee mannen, gekleed in schitterende gewaden, ook ons met de woorden aan het adres van de vrouwen: “Vergeet niet wat Hij u destijds in Galilea heeft gezegd”. Hoe vaak had Jezus niet tot zijn vrienden gesproken over het mysterie van Pasen, maar ze hadden hem niet serieus genomen. En hoe vaak is hetzelfde woord van God tot ons gesproken en zijn ook wij het vergeten? Die vrouwen “herinnerden zich zijn woorden” en gaan onmiddellijk aan de elf en alle anderen vertellen wat ze gezien hebben. Er is een verantwoordelijkheid om Pasen aan iedereen bekend te maken. Ook van ons wordt gevraagd om dat te doen. De apostel Petrus verlaat de bovenzaal nadat hij de vrouwen heeft gehoord – ondanks het ongeloof van de anderen en deels van hemzelf – en holt naar het graf. Zodra hij aankomt, buigt hij zich voorover om naar binnen te kijken en ziet de doeken waarin de Heer was gewikkeld. Het zijn de doeken van liefde, de doeken van medelijden, de doeken van mededogen, de doeken die de velen omhullen die door geweld getroffen zijn. Die doeken die de kerk en elke christelijke gemeenschap uitspreidt in de periferie van de wereld om te zorgen voor het lichaam van zoveel armen, zieken, ouderen, kinderen, vreemdelingen, vluchtelingen en verlatenen. Het zijn de doeken van de verrijzenis, de tekenen van de overwinning van de liefde op de verlating. Pasen vraagt ons om ze te vermenigvuldigen door de ruimte van barmhartigheid te vergroten.
Vincenzo Paglia
Het woord van God elke dag 2025
Foto: Klooster! 30 Ineke van der Veen
