De wil van God doen
Je mag het tegenwoordig bijna niet meer zeggen, denkt zuster Pascale Fourmentin, de wil van God doen. Want het gaat toch vaak in onze tijd om je eigen wil, om je eigen ego. En toch schuilt daar haar grootste geluk in, de wil van God doen. Het is niet makkelijk, zeker niet in een gemeenschap met bijna twintig zusters. En toch gaat het om de liefde van God voor jou. Zelf kwam ze die op het spoor in Polen, Warschau, toen het kruis van San Damiano alles in haar veranderde. Het kruis dat Franciscus opriep om de kerk te vernieuwen, een kopie van dat kruis riep haar ook. Op een moment dat ze ver weg was van de kerk, economie studeerde en een maatschappelijke carrière wilde, misschien wel met een gezin. Dat kruis veranderde alles, zoals het kruis in de komende Heilige of Goede Week ook voor ons alles verandert. Ieder jaar weer. Dat kruis gaf haar leven, zoals niets haar leven heeft gegeven en riep haar om los te laten, alles los te laten. Als ik vraag wat dat betekent, hoeft ze niet lang na te denken: jezelf los te laten, je eigen ik los te los te laten om meer je diepste zelf te worden en zo de liefde van God te ervaren en de wil van God te doen. Dat lukt je nooit alleen, daar heb je anderen, een gemeenschap voor nodig. Geen enkel ego, van niemand niet die dit leest, is enthousiast te verdwijnen. En toch schuilt daar de weg naar Pasen: om je eigen ik te transformeren tot je diepste ik waar de bron van God in jezelf te vinden is. Een ander woord daarvoor is eenzaamheid: volledig jezelf te zijn, verbonden met de bron van God. Dat is sterven aan jezelf om een nieuw mens te worden, zoals we op weg naar Pasen allemaal verlangen weer nieuw te worden. Ik wens iedereen een betekenisvolle Goede Week naar Pasen toe. Zuster Pascale Fourmentin, abdis van de trappistinnen van Koningsoord bij Oosterbeek, zij verwoordt zoals we allen op weg willen gaan. Gun jezelf even die 20 minuten en ietsje meer van de Podcast Kloostergesprekken met Pascale Fourmentin en ga als een ander mens de Goede Week in.
Leo Fijen
