Schriftlezingen: Jeremia 33,14-16; Psalm 25; 1 Tessalonicenzen 3, 12 – 4,2 en Lucas 21,25-28 en 34-36
Richt u dan op, hef uw hoofden omhoog, uw verlossing is nabij.
Lucas 21,25-28 en 34-36
Voor wie niet gelooft is er geen ontkomen aan en is dit het einde van alles. Voor wie niet gelooft gaat alles ten onder en is er geen redden meer aan. Wat heeft het allemaal nog voor zin? Maar voor wie wel gelooft, ligt dat toch anders. Want dat je in de put zit of een afgrond voor je ziet, dat is niet wat ons leven uiteindelijk bepaalt. Die put of die afgrond: je zult eruit getrokken worden. Jezus zegt het duidelijk in het Evangelie van deze dag: ‘Als dat alles je overkomt: richt u dan op, hef uw hoofden omhoog, uw verlossing is nabij!’. De ellende heeft niet het laatste woord. Er is hoop.
Katharina Michiels | Houd uw geest scherp!
Vandaag beginnen we onze tocht naar Kerstmis met een vreemde, ietwat apocalyptische lezing. Associatief brengen de woorden ons bij de oorlogsgebieden in onze wereld. Zouden mensen daar niet het gevoel hebben dat het einde van de wereld nabij is? Er rest ons slechts chaos, angst, gebulder, verwarring, vernietiging en dood… We zien de beelden op de televisie, voor onze computer of in de kranten en worden getuige van die verschrikkingen. Het raakt ons, we raken er zelf even van in de war. Of soms overvalt ons de angst. En zetten we even later de televisie uit of vouwen onze krant dicht. Ons leven loopt door en we gaan verder met onze baan, huishoudelijke klussen, gewone zorgen. En als dat klaar is, gaan we rustig slapen.
Is onze geest afgestompt door dit ellendige nieuws? Het raakt ons zo bij momenten en even later is het weer weg. Zijn we dan ongevoelig geworden voor dit grote lijden? Of verdragen we veeleer de onmacht niet meer als we met deze realiteit geconfronteerd worden? En knappen we er vervolgens op af? Kan er dan niets gebeuren? Moeten we dan helemaal niets doen? Jezus spoort ons aan om, bij het begin van de voor- bereiding op Kerstmis, onze geest scherp te houden, ons te richten op het wezenlijke en daar niet van af te wijken. ‘Wees waakzaam’, klinkt in Bijbelse termen. Ontvlucht die realiteit van onze kleine en grote we- reld niet en doe wat je kunt om te helpen. Voor ons, trappistinnen, gaat het om een oproep om veel te bidden, voor iedere concrete mens die leeft in zulke zware omstandigheden, te bidden voor de slachtoffers, te bidden om de bekering van het hart bij de daders, de oorlogsvoerders, de politici, tenslotte te bidden dat Gods Rijk van vrede mag komen. Maar het mag niet blijven bij bidden alleen. Zou het er bij waakzaamheid niet op aan komen dat je wakker en alert bent om het goede moment waarop je wel iets kunt doen te zien en te herkennen en dan ook tot actie over te gaan?
Het gaat ook om wachten, zoals je in een conflict vaak moet wachten met reageren tot je voelt dat er een ogenblik van vrede in je hart en je gemoed komt? En als je een beslissing moet nemen en het is niet duidelijk welke kant het uitgaat, dan moet je ook wachten tot je een richting gewezen wordt. Wees waakzaam, vraagt de Heer ons vandaag. Bereid je voor op Mijn Komst in deze wereld, in gebed en in actie. Wees wakker om het goede moment te pakken en dan te tonen dat je christen bent en de Heer wilt volgen.
Katharina Michiels | Abdis OLV van Nazareth te Brecht
