Schriftlezingen: Maleachi 3,1–4; Psalm 24; Hebreeën 2,14–18; Lucas 2,22–40
Veertig dagen zijn verstreken sinds Kerstmis, en de kerk viert het feest van Jezus’ opdracht in de tempel. Jezus wordt voorgesteld als het licht voor de volkeren. De Heer komt om ons leven en dat van de wereld te verlichten. Terwijl zoveel duisternis het hart van de mensen nog omhult, toont de liturgie ons de Heer, een kind nog, dat zijn volk ontmoet. Wie herkent Hem? Het evangelie spreekt van een oude man, Simeon, die “de vertroosting van Israël verwachtte”, en die zich dus niet heeft neergelegd bij de duisternis in de wereld. Hij is oud, maar hij laat zich door de Geest leiden, zoals het evangelie opmerkt. Hij was er zeker van dat hij niet zou sterven voordat hij de Messias, de Christus, zou zien. In zijn ouderdom laat Simeon zich leiden door een profetie: hij heeft een aandachtig en waakzaam hart, hij wentelt zich niet in zijn eigen beklag, zoals wij doen, ook al zijn wij minder oud. Als hij het kind ziet, neemt hij het in zijn armen en zingt hij al zijn verwondering uit: “Nu, Meester, laat U, zoals U gezegd hebt, uw knecht in vrede gaan; want mijn ogen hebben uw heil gezien”. Simeons ogen zijn verlicht door dat kind. Het licht van Jezus neemt de schaduw van de angst voor de dood weg en Simeon, die zich vol van dagen voelt, kan sereen zijn dood tegemoet kijken. En hij profeteert aan Maria dat dat kind “een omstreden teken” zal zijn: Hij zal iedereen vragen om zijn leven te veranderen. Er zullen er zijn die Hem verwelkomen in vreugde en er zullen er zijn die zich tegen Hem verzetten en zo zichzelf verliezen. Dan is er het getuigenis van Hanna, een weduwe en bejaarde vrouw van vierentachtig. Ze leefde in de tempel, in gebed. Ook zij herkent in het kind de Messias en vanaf dat moment begint zij dit goede nieuws aan de mensen in de tempel te verkondigen. De ontmoeting tussen Gods Zoon en zijn volk verloopt ook via twee ouderen. De nederige Simeon en de weduwe Hanna herkennen Hem, verwelkomen Hem en tonen zijn licht. De een verwoordt zijn dankbaarheid en kan zijn leven in sereniteit afsluiten, de ander begint “tegen allen over de jongen te spreken”.
In die ontmoeting kan alles veranderen. Net zoals het leven van die twee ouderen veranderde. Zij gaan ons vandaag voor als meesters in het geloof.
Uit: Vincenzo Paglia – Het Woord van God elke dag 2025
Afbeelding: Giotto, Scrovegnikapel Padua
