Erik Borgman
Deze zomer kreeg ik een bericht van Marjo Hoogenbosch. Vier jaar geleden leerde ik haar kennen in Hoogmade. Daar ging ze voor in een onvergetelijke viering. Het regende pijpenstelen, het was stormkracht zeven of acht, de bloembakken vlogen door de kerk. De viering vond plaats in de puinhopen van een uitgebrande kerk. Het kruis was verwoest en geblakerd, het middenschip was drijfnat. En toch zaten er bijna 80 mensen, diep weggedoken onder een poncho of paraplu. En Marjo Hoogenbosch hield de mensen voor: niemand weet hoe de toekomst eruit ziet. Het was een apocalyptisch tafereel, want God leek de kerkgangers te zegenen met de tranen van de hemel. Hier was het nulpunt van machteloosheid bereikt. En juist daar in het niemandsland van de puinhopen was er de troost van het tabernakel en Maria. Als door een wonder stonden ze daar nog, bijna ongeschonden. Christus en Maria waren sterker dan het verzengende vuur van de brand. Ik zat toen ook in die kerk en wist dat God ons nooit in de steek laat. Deze zomer werd dit visioen waarheid want de kerk van OLV Geboorte in Hoogmade is weer gerestaureerd en in volle glorie te bewonderen. Ik ben gaan kijken en moest denken aan de woorden van Erik Borgman in deze editie van Klooster! Hij verwijst naar psalm 139: ‘In het donker ziet God het licht’. Dat licht straalde deze zomer in Hoogmade. En daarmee is er weer een dorp met een plek waar mensen samenkomen. Ook dat benoemt Erik Borgman. Je moet eerst samenkomen en meedoen en dan Gods aanwezigheid ontdekken. Pas dan wordt het ook van je binnenste, het mysterie gaat voor je uit. In Hoogmade deden mensen mee, kwamen ze samen in het grootste duister en ging het mysterie voor hen uit. Zo was er toch een toekomst. Omdat mensen samenkomen in nabijheid en kleinschaligheid. En daar wordt het licht van God tastbaar. Ik wens de mensen van Hoogmade een gezegende toekomst in hun gerestaureerde kerk en ik wens ons toe dat Erik Borgman ook na zijn pensioen ons de weg blijft wijzen naar het licht van God.
Leo Fijen
