Hoe de kloosterregel je beter leert zingen en genieten
Jarenlang mocht ik met dominicaan Henk Jongerius en dominicanes Holkje van der Veer Allerzielen vieren in het klooster te Huissen. Honderden mensen kwamen daar op af. En ze werden getroost door de verhalen en gebeden van Henk en Holkje. Ik was daar de intermediair tussen de gasten en Henk en Holkje. Dat waren echt onvergetelijke dagen: omdat alles wat herinneren en herdenken de moeite waard maken daar aan de orde kwam. Ook de stilte. Die werd ingeleid door de mooie stem en de serene muziek van Elske te Lindert. Je kon een speld horen vallen. En als het daarna echt stil was, voelde je daar in Huissen dat doden en levenden met elkaar verbonden waren. Elske te Lindert gaf met haar zang en pianospel de verhalen van de gasten een diepere betekenis: alsof hemel en aarde elkaar raakten. Ik luisterde vaak met ontroering naar Elske en had er geen idee van dat ze zelf worstelde met de spanning van het optreden. Daarom zocht ze de rust en de aandacht in het kloosterleven: om meer in het moment zelf te kunnen zijn en zo meer te genieten van haar stem en pianospel. Zo leerde ze de trappistinnen van Oosterbeek kennen. Hun geeft ze sindsdien eens per maand zangles. Daarover vertelt Elske in de podcast Kloostergesprekken. Ik dacht dat ik haar goed kende maar ik leerde in het gesprek met haar hoe het ritme van het kloosterleven in Oosterbeek haar de ruimte had gegeven om met meer plezier te zingen en te spelen. Haar leven hangt er niet meer van af. Luister maar en geniet van Elske: hoe de kloosterregel haar beter leerde zingen en hoe ze die ervaring nu deelt met de trappistinnen van Oosterbeek.
Leo Fijen
