Anselm Grün met gebeden voor Advent en Kerstmis
Als iemand hemel en aarde kan verbinden, dan doet hij het, de monnik van Münsterschwarzach, abdij van de Benedictijnen. Als iemand Kerstmis en Pasen kan samenbrengen, dan is hij het, Anselm Grün, de meest gelezen kloosterling in de westerse wereld en ver daarbuiten. Hij volgt het spoor van Christus en herkent de zegen van God juist als zijn eigen kracht en die van zijn medebroeders zwakker is. Het ware gebed stijgt omhoog uit de diepte van onze nood, schrijft hij in het kleine boekje dat zijn internationale doorbraak werd. De spiritualiteit van beneden staat daar centraal. En dat geldt voor bijna alles daarna, ook in de meditaties voor een bijzondere bundel met teksten voor Advent, Kerstmis, Vastentijd en Pasen. Daarmee biedt de Benedictijner monnik handvatten aan ons allen om open te gaan voor God die ons zoekt. Zo kan Christus geboren worden in de stal van ons hart, maar zo kan de gekruisigde Christus ons in zijn sterven en door zijn dood heen omarmen met zijn liefde en ons uitnodigen om op te staan uit het graf van onze angst en wanhoop.
Anselm Grün bereikt binnenkort de gezegende leeftijd van 80 jaar en is meer dan ooit de spirituele gids van de hoop. Al bijna een kwart eeuw mag ik samen met hem optrekken. Wat ooit begonnen is met een project over de tien geboden en verder ging met een briefwisseling over de dood van onze vaders en over de toekomst van de kerk, dat werd voor mij de afgelopen jaren als gezicht van de uitgeverij Adveniat een steeds meer intense vriendschap. En het leek wel erop alsof Anselm in de teksten die hij me stuurde voor gebedenboeken en tijdschriften steeds directer werd: alsof hij geen tijd meer te verliezen heeft en zegt waar het op staat. In de maanden naar Kerstmis toe, voor de weken van de Advent, bij de geboorte van Christus, in de stilte en de leegte ook tussen de christelijke feesten en tijdens de veertigdagentijd en de Goede Week. Dat is ook de logische volgorde van teksten die me zijn toegestuurd en die zijn gebundeld bij gelegenheid van zijn 80e verjaardag in de eerste maand van het nieuwe jaar.
In de aardsheid en deemoed van dit bestaan kiest Anselm Grün er meer en meer voor om de vragen van alledag te verbinden met de weg van Christus. Zo kan onze relatie tot Christus groeien, zo kunnen wij groeien als mensen van deze tijd. En deze gids voor ons leven en ons geloof is er het levende bewijs van. Onze vriendschap duurt bijna een kwart eeuw. En als ik hem dan per mail vraag om wat teksten op weg naar Kerstmis of Pasen, heb ik die kort daarna in mijn digitale brievenbus. Alsof hij niet de gezegende leeftijd van 80 jaar bereikt, alsof er op zijn eigen groei geen maat staat. Dat is ook het bemoedigende van deze bundel: in de herfst van je bestaan kun je mooier zijn dan ooit en meer betekenis geven aan het leven van anderen en dat van jezelf dan je ooit hebt gedaan. Dat geeft Anselm Grün ons mee. En daarom dank ik hem voor onze vriendschap en bid hem veel zegen toe in de tijd die hem nog gegeven is.
Leo Fijen
Meer over het boek: kijk hier
