Angela Holleboom
Haar favoriete figuur in de kerststal thuis in Steenwijk was de engel daarboven, met vóór zich de bandenrol waarop geschreven staat: Gloria in excelsis Deo. Dat betekent Glorie aan God in de hoogste hemel. Dat schreef Angela Holleboom me ooit als bijdrage aan een gebedenboek voor Advent en Kerstmis. Ze deed altijd mee, ze deelde ons allemaal van haar wijsheid en diepe geloof. En ze vroeg er bijna niets voor terug, als abdis van de clarissen in Megen. Of ik 30 boekjes wilde bezorgen voor de zusters en de gasten. Dat deed ik graag. En steeds werd ik hartelijk met een grote glimlach door haar ontvangen. Er zijn van die mensen bij wie je direct thuiskomt. Angela Holleboom was zo’n vrouw. Dat is een gave die je niet kunt ontwikkelen. Ze had dat geschenk meegekregen van haar Schepper. Ze was er dankbaar voor. En die dank deelde ze waar ze maar kon. In de begeleiding van novicen, als abdis en daarna gewoon weer als claris. Toen ze ziek werd, bleef ze wie ze was: nuchter in haar geloof, dankbaar voor het leven en steeds met oog voor de ander. Zo stuurde ze deze tekst over de engel. Ook op haar ziekbed bleef die engel haar dierbaar. ‘Zoveel jaar verder zie ik die engel bij ieder kind, alleen of met zijn ouders, thuis of op de vlucht. Ieder kind is een nieuw begin van Godswege, een goede gave uit den hoge die hoop geeft en de deur van een nieuwe toekomst steeds weer opent’, schreef ze me een paar jaar geleden. Ik wist dat ze ernstig ziek was en heb daarom deze tekst van haar andermaal opgenomen in het nieuwste gebedenboek. Als een ode aan Angela Holleboom die deze week werd begraven in Megen en voortleeft, bij God en in haar boodschap van de engel in ieder kind. Ik bid dat deze engel haar ook gedragen heeft naar de Schepper van hemel en aarde. Rust zacht, dierbare zuster Angela Holleboom.
