Zuiverheid – De school van de Liefde
Eind april en begin mei was de Egmondse Sint Adelbertabdij gastheer van de Vonk – een vormingsweek voor contemplatieve ordes. Wat begon als initiële vorming voor de Benedictijnen en de Cisterciënzers van de Lage Landen, werd in de loop der tijd opengesteld voor andere contemplatieve ordes. Een week lang leeft de groep van de nieuwe religieuze mannen en vrouwen uit heel Nederland en Vlaanderen als gemeenschap samen, en wordt ontvangen, gevoed en ruimte gegeven door de Benedictijner broeders van Egmond. De Vonk-deelnemers zijn hier om te leren, te reflecteren op hun leven, geconfronteerd te worden, te luisteren, te delen en te lachen door tranen heen: gedeelde levensverhalen, gedeelde ervaringen, er mogen zijn, soms boos terugkijken op de eigen context, het dan allemaal laten versmelten in het grotere geheel van de onbekende wegen van God. De scherpe kantjes van de menselijke natuur worden gladgestreken door te leven met God, voor God, in God – het grote avontuur dat ze zijn aangegaan omdat geen andere keuze werkte.
Deze keer gaat de sessie over de gelofte van zuiverheid. Eeuwenlang is deze gelofte meer beleefd als een ontkenning en onderdrukking van iets in ons dan als een ja. Alsof we alleen door het menselijk lichaam te ontkennen religieus kunnen leven. In plaats van te integreren, scheiden we en sluiten we uit. En toch hebben we niets anders dan onze lichamelijke woonplaats om God te leven. En is God niet tot ons neergedaald in een menselijk lichaam? Betekent dat niet dat alles wat door God gemaakt en door Gods aanwezigheid aangeraakt is, geheiligd is? Is dit leven hier op aarde niet de ruimte om op een bepaald moment te ontdekken dat elk menselijk ik de heilige grond van een ontmoeting is, en dat elk menselijk lichaam als zodanig de tempel is die de ervaring van intimiteit met God herbergt? In die zin betekent zuiverheid een essentiële overgang van individualiteit en zelfgerichtheid naar één worden met God, jezelf verliezen in Liefde. Het is dit besef van de heiligheid van alles wat van God komt dat we als beginpunt moeten nemen van ons nadenken over de gelofte van zuiverheid. Zuiverheid is precies de erkenning dat ieder mens gemaakt is voor één Liefde alleen – God. In die Liefde en met die Liefde worden we geroepen Hem lief te hebben die ons uitnodigt deel te hebben aan Zijn leven en alles en iedereen te beminnen die door Hem geschapen is: nooit iets of iemand te bezitten omwille van onszelf, maar lief te hebben omwille van de Liefde, als het ware doel van ons menselijk bestaan.
Maar net als elke andere gelofte brengt ook zuiverheid een zwaard met zich mee. Het confronteert ons met onszelf en legt de obstakels voor de Liefde bloot die in onszelf verborgen zijn, ons verzet ertegen, onze individuele behoeften die wij vóór alles uit proberen te bevredigen, niet wetende dat God zowel de voltooiing van al onze menselijke behoeften is als hun overstijging. Uiteindelijk zijn wij niets anders dan de akker die gezuiverd wordt door het vuur van Zijn Liefde, waar alleen de Liefde haar vruchten kan laten groeien, vrij van de menselijke drang om bevrediging te vinden in elk aspect van ons leven. Misschien is een van de redenen waarom het religieuze leven tegenwoordig dreigt te verdwijnen, dat we ons avontuur met God niet hartstochtelijk genoeg durven te leven en dat we niet durven te verlangen met een verlangen dat verder gaat dan alles wat geschapen is, een verlangen dat nooit ergens mag landen, maar onverzadigbaar, eindeloos, goddelijk moet blijven. Dit is precies de paradox die de geloften aankondigen (deze deuren waardoor we het religieuze leven binnengaan en die onze leidraad blijven gedurende onze reis met God): we moeten de leegte worden die alleen God kan vullen en we hebben een eeuwigheid nodig om door God gevuld te worden. Een leegte die ons de eeuwigheid in katapulteert…
Ondanks de negatieve benadering en de neiging om het religieuze leven als iets uit het verleden te bestempelen, zien we in onze tijd binnen het religieuze leven dat de gelofte van zuiverheid uitdaagt tot een fundamentele reflectie op wat liefhebben ten diepste betekent.
Drie hedendaagse auteurs, die zelf hun persoonlijke religieuze roeping beleven, werden geselecteerd om hun perspectief te bieden op het heroverwegen en verdiepen van de gelofte van zuiverheid. Een paar leidende lijnen die het materiaal samenvatten werden gevolgd door momenten van stilte en persoonlijke reflectie, ruimte om te delen en mogelijkheid tot zelfexpressie. Een middaguitstap naar zee, en een laatste avond genieten van het samenzijn, het bier van de abdij en de gave van muziek. Samenkomen en weer uiteengaan, de eb en vloed van Gods leven in ons.
Overgenomen uit Ad Montem Nieuwsbrief
Foto: Br. Wigbert
