Loslaten is ruimte maken. Want dan ontstaat de kracht om te kiezen en jezelf open te stellen voor dat wat komt. Vier verhalen over hoe die keuze naar het klooster leidde, en hoe het loslaten daarna nog lang niet voorbij blijkt te zijn.
Vandaag: Zuster Columba de Smet
‘Hoe kun je nou voor zo’n leven kiezen?’ vroeg de 9-jarige Annemarie zich af toen ze een tante bezocht had die non was. Inmiddels wordt Annemarie zuster Columba genoemd. Ze blikt terug: ‘Voor mij leek het toen alsof mijn tante zich levend begraven had. Ik zou liever vrij en vrolijk rondlopen zoals de meneer die ons in de lunchroom op de terugweg wat lekkers bracht.’
Zuster Columba (59) legt uit hoe het kan dat zij nu zelf als benedictines in de Onze Lieve Vrouwe Abdij in Oosterhout woont. ‘Toen ik in de dertig was, ging ik met een groep uit onze kerk een weekend naar een klooster. Vooral voor de gezelligheid. Maar op het moment dat tijdens de laatste dienst de angelusklok luidde, schoot het door me heen: het lijkt wel alsof dit míjn leven is. Het was echt alsof ik op mijn plek viel.’
Toch zou het nog een tijd duren voordat ze eraan toe was om de eeuwige gelofte af te leggen. Ze vond het bij- voorbeeld moeilijk aan het begin van haar noviciaat haar burgerkleding los te laten. ‘In zo’n habijt ziet iedereen er een beetje hetzelfde uit, ik was huiverig dat ik mijn identiteit zou kwijtraken. Op de vooravond van de cere- monie zat ik in een geel poloshirt en een groene broek bij de vijver en dacht ik: dit is de laatste keer dat ik er zo uitzie. Toch vond ik het habijt ook heel mooi, het geeft een stuk waardigheid en benadrukt de gemeenschap.’
Zuster Columba is opgeleid als neerlandicus. ‘Dat ben ik nog steeds, hoor,’ zegt ze nadrukkelijk. Al is haar leven heel anders gelopen dan ze verwachtte toen ze aan haar studie begon, de liefde voor taal heeft ze nooit losgelaten. ‘Ik kan genieten van de rijke beeldentaal van de Bijbel, die telkens nieuwe werelden opent. Ook schrijf ik verschillende nieuwsbrieven voor ons klooster en zoek ik een deel van de niet-Schriftuurlijke teksten voor de vieringen uit. Die taak is mij eigenlijk op het lijf geschreven. Maar ik heb ontdekt dat het belangrijkste in mijn leven is: de weg naar binnen gaan; thuiskomen bij mezelf; God een kans geven in mij.’
Uit Klooster! 32 Loslaten, blz. 68-69
Tekst: Eelkje Bikker Zondervan
Foto: Rogier Veldman
