In de jaren 90 maakte ze furore in het Duitse vrouwenvoetbal. Na een hardnekkige blessure gaf ze haar leven een nieuwe wending. En ze is gelukkig.
Voor Otheo schreef Lieve Wouters het onderstaande artikel.
Je hoeft maar ‘voetbal’ te zeggen en haar gezicht gaat stralen. Zuster Bettina (55) trapt nog geregeld een balletje, maar dan wel met kinderen van het project Open Sunday. Ze begeleidt families op de vlucht en werkt als pastoraal verantwoordelijke in de Sint-Vitusparochie in Mönchengladbach, niet ver van de Belgische grens. En dat doet ze allemaal als ‘missiezuster van het Kostbaar Bloed’, een van oorsprong Duitse congregatie gesticht in 1914.
‘Ik leerde de missiezusters kennen via een jeugdvriendin’, vertelt Bettina. ‘Ik was 28, had bijna 10 jaar intensief gevoetbald en moest mijn leven opnieuw oriënteren. Wat wilde ik echt? Ik heb in die periode veel gereisd, ben gaan wielrennen, had een goede baan in Luxemburg. Maar het gaf toch allemaal niet de voldoening waar ik naar zocht. Door het contact met die vriendin, die zelf was ingetreden, wist ik waar mijn diepste verlangen me heen leidde.’
Bettina begon haar postulaat bij de missiezusters, maar toen ze niet lang daarna een hernia kreeg, besloot ze haar definitieve intrede uit te stellen. Was het dit wel echt? Vijf jaar later maakte ze opnieuw de keuze, bij dezelfde congregatie, en dit keer voorgoed. We schrijven 2008. Het noviciaat deed ze in Oostenrijk, haar plechtige geloften legde ze af in Nederland. Intussen woont en werkt ze in Mönchengladbach.
Vader in de hemel
Terugblikkend op haar leven ziet ze enkele belangrijke gebeurtenissen die tot haar opmerkelijke voetbalcarrière en keuze voor het klooster leidden. Zo was er het vroege overlijden van haar vader, die ze nooit gekend heeft. ‘Mijn moeder zei altijd dat hij in de hemel was en zo ben ik erop gaan vertrouwen dat ik een vader had daarboven die liefdevol op me neerkeek’, zegt Bettina. Ook een schoolvriendinnetje verloor ze op heel jonge leeftijd. Toen haar moeder hertrouwde en het gezin verhuisde, vergde dat opnieuw een grote aanpassing van de jonge Bettina.
Op school had Bettina het niet makkelijk. Ze leefde zich des te meer uit in de sport. De turnleraar merkte haar talent op en raadde haar moeder aan om de toen 14-jarige Bettina naar een club te sturen. ‘Ik was tweebenig, kon evengoed shotten met links als met rechts. Dat is niet iedereen gegeven!’ Met TuS Ahrbach schopte ze het enkele jaren later tot in de Bundesliga en speelde een wedstrijd tegen Rome, die strandde op een gelijkspel: 1-1.
EK is feest voor Duitsland
Intussen ligt Duitsland uit het EK voetbal. De nationale ploeg verloor de kwartfinale van Spanje met 2-1. Het supporteren van zuster Bettina heeft niet gebaat. ‘Ik bekijk zoveel mogelijk van de matchen op televisie. De feestsfeer is fantastisch. Nu het EK zich in Duitsland afspeelt, hebben we het gevoel dat we ons land en onze helden nog eens mogen vieren. Dat maakt me blij.’ Welk doelpunt ze zelf nog hoopt te scoren? ‘Voor mij gaat het erom de liefde van God te laten groeien in mezelf en rondom mij. Dat is vandaag mijn doel in het leven.’
Lieve Wouters
Bericht overgenomen van Otheo.be
