Nieuw leven: adem die ingeblazen wordt, in vrijheid en afhankelijkheid, met vrede en liefde, en hier en daar een vrolijke kreet in de kloostergangen. Vier kloosterlingen aan het woord.
Renée Tanis-Wierenga
Renée Tanis-Wierenga woont met haar man op Klooster Nieuw Sion. ‘Gelijk na ons huwelijk, drieënhalf jaar geleden, ben ik bij Hein én de kloostergemeenschap ingetrokken’, vertelt ze. ‘Dat was intens, maar onze relatie was vanaf het begin verbonden met het klooster. We hebben elkaar namelijk hier ooit leren kennen, tijdens een introductieweekend. Toen ben ik verliefd geworden; in eerste instantie op het klooster.’
‘Met de overgang naar het kloosterleven ben ik in een oude traditie gestapt, maar voor mij is dit een heel nieuw leven. De benedictijnen die in de voormalige abdij Sion leefden committeerden zich aan het celibaat en de gemeenschap. In het huidige Klooster Nieuw Sion treden we niet officieel in, maar we richten ons wel op de gemeenschap en een biddend leven, terwijl mijn gemiddelde leeftijdsgenoot vooral bezig is met een eigen gezin, huis en carrière.’
Er wonen gelovigen vanuit verschillende denominaties op Nieuw Sion. ‘Rooms-katholiek, gereformeerd, evangelisch, Anglicaans, niet-kerkelijk gebonden … we zitten hier allemaal bij elkaar. De een ziet God als Vader, de ander als Liefde die je niet kunt personificeren en weer een ander vooral als Vriend. Doordat ik andere perspectieven hoor, leer ik meer kanten van God zien. Af en toe denk ik: dit vind ik echt raar. Maar bij een nieuw leven hoort groeien en gevormd worden, en juist door het samenleven met zulke verschillende personen leer ik mezelf beter kennen en word ik een mooier mens. We hebben hier een sterkere band met elkaar dan leden van een gewone kerkelijke gemeenschap, want we leven echt samen. Alleen al door elke dag met elkaar de getijdengebeden te beleven, ontwikkel je een hechte band. Je levert een stukje vrijheid in, maar krijgt er veel voor terug.’ Ook in praktische zin, vermeldt Renée enthousiast. ‘Wie heeft er nou een moestuin, een kerk en een bibliotheek aan huis?’
Dat er ook kinderen op Nieuw Sion wonen, maakt het samenleven anders dan in traditionele kloosters. ‘We vinden het bijvoorbeeld leuk om sardientje te spelen’, verhaalt Renée. ‘Dat is een soort omgekeerd verstoppertje. We vinden het belangrijk om stilte in acht houden in de gangen, maar op zulke momenten klinken hier regelmatig vrolijke kreten.’
Uit: Klooster! 30 Nieuw Leven
blz. 76-77
Tekst: Eelkje Bikker
Foto: Rogier Veldman
