Loslaten is ruimte maken. Want dan ontstaat de kracht om te kiezen en jezelf open te stellen voor dat wat komt. Vier verhalen over hoe die keuze naar het klooster leidde, en hoe het loslaten daarna nog lang niet voorbij blijkt te zijn.
Vandaag: Pater Hugo Beukers
In het Noord-Groningse Warfhuizen staat het oude kerkje Onze Lieve Vrouwe van de Besloten Tuin. In deze rooms-katholieke kluis woont en werkt priestermonnik pater Hugo (49) al bijna vijfentwintig jaar. ‘Ik probeer mijn leven in gebed en beschouwing door te brengen én ik pas heel graag op dit kerkje’, zegt hij vol overtuiging.
‘Het verschil met andere kloosterlingen is dat zij zich schuren aan de gemeenschap, terwijl kluizenaars zich schuren aan het ontbreken van gemeenschap’, legt pater Hugo uit. ‘Vroeger zaten kluizenaars, meestal vrouwen, zelfs ingemetseld. Tegenwoordig zijn kluizenaars die helemaal afgezonderd wonen extreem zeldzaam. Ik doe zelf mijn boodschappen, ik neem de biecht af en ik begeleid jongeren die een geestelijk reveille doormaken. Er wordt weleens gesproken over “het verborgen leven”, maar dat betekent vooral dat status en carrière niet zo nodig hoeven.’
Dat is iets anders dan jezelf verbergen. Pater Hugo geeft online colleges, maakt YouTube-filmpjes en heeft een tv-programma gepresenteerd. ‘Maar daarvoor hoef ik de deur niet uit en ik ben nu eenmaal een van de weinigen die mystiek heeft gestudeerd, terwijl daar wel veel belangstelling voor is, ook buiten de kerk.’
‘Vrienden of familie heb ik ook niet hoeven loslaten’, voegt hij toe. ‘Ik zie ze misschien minder dan anderen, maar het is niet verboden om contact te hebben, en de relaties zijn goed gebleven. Wat ik wel heb moeten loslaten zijn bepaalde gewoonten en pleziertjes. Ik was bijvoorbeeld dol op skiën en op Italië. Eigenlijk ben ik het meest happy op een windstil moment in de bergen en nu zit ik hier … Blijkbaar zijn dat soort dingen toch niet heel wezenlijk, want ik ben prima te pas.’
Dat dingen loslaten vaak juist goed doet, merkt pater Hugo ook in geestelijk opzicht. ‘We hebben als mens de neiging om God in te vullen, maar vervolgens staan onze zelfgebakken vormen tussen ons en het werkelijke mysterie in. God stijgt boven onze werkelijkheid uit. Daarom is het op het meest wezenlijke niveau veilig om de beelden die wij van God hebben los te laten. Wat er aan gat overblijft zal de goede God wel invullen op de manier én op de tijd die Hem past.’
Uit Klooster! 32 Loslaten, blz.72-73
Tekst: Eelkje Bikker Zondervan
Foto: Rogier Veldman
