Een hand op je schouder, een gesprek aan de koffietafel, een blik van herkenning… vertrouwen leeft in kleine gebaren. Augustinus zei het al: Één van ziel en één van hart op weg naar God. Vier verhalen over vertrouwen dat groeit waar mensen zich aan elkaar en aan God toevertrouwen.
Zuster Leonie Wicherink
‘Mijn habijt opent de harten van de mensen op de afdeling cardiologie’, zegt zuster Leonie. ‘Daar ben ik ondersteunend geestelijk verzorger, op een plek waar mensen veel stress ervaren. Iedereen is daar meestal maar kort. Bijna niemand weet wat er loos is. Is het ernstig met mij, mag ik alweer naar huis en kan ik weer beter worden? Met die vragen liggen mensen daar. En dan mag ik de geestelijk verzorgers wekelijks een halve dag helpen als vrijwilliger.’
Zuster Leonie Wicherink heeft de gave van het woord en weet precies hoe ze mensen op een spannend moment kan bijstaan. Misschien heeft ze dat wel geleerd op de boerderij in Keijenborg, in de Achterhoek, waar aanpakken vanzelfsprekend was. Ze wilde kleuterleidster worden en voelde ook wel iets voor het kloosterleven. Maar waar ga je dan naar toe? Die zoektocht heeft een paar jaar geduurd totdat ze het blad van de Stad Gods kreeg toegestopt. Ze maakte nog een omweg via Emmeloord om daar als kleuterleidster te werken maar koos uiteindelijk in 1964 voor de Augustinessen van Sint Monica die samen optrekken in gebed maar ook midden in de samenleving staan, tot aan de dag van vandaag. Van die stap heeft ze nooit spijt gehad. Ze kon er zijn voor moeders en hun kinderen die het moeilijk hadden, meer dan 60 jaar lang. Het biddende en dienstbare leven naar elkaar en naar de noden van de tijd heeft betekenis aan haar bestaan gegeven.
‘Ik heb tijd weg te geven en krijg er veel voor terug. Meestal hoef ik niets te zeggen. Bij het zien van mijn habijt beginnen mensen al te praten, vaak over het engeltje op hun schouder dat hen gered heeft. Zo voelen ze dat. Ze leven van de hoop dat ze weer gezond mogen worden en naar huis kunnen. Om hen bij te staan heb ik engeltjes bij me, altijd. Die deel ik zo nu en dan uit. Noem het maar engeltjes van hoop. En die helen mensen, ook als ze minder goed nieuws krijgen. Ze weten dan door dat engeltje dat ze niet alleen zijn.’
Tekst: Leo Fijen
Foto: Rogier Veldman
