Zalig Pasen
Eigenlijk heeft ze er geen zin in, Pascale Fourmentin, de abdis van de trappistinnen in Oosterbeek. Geen zin in het leeg worden van je lichaam, geen zin in vasten want dan ervaar je drie keer meer trek. Eigenlijk wil zuster Pascale het niet, want alles in haar verzet zich ertegen. Maar daar is ook die vraag: in hoeverre is je ziel vrij van je eigen lichaam? Ieder jaar gaat ze op zoek naar haar antwoord, dat is ze verplicht aan haar naam, Pascale. Die naam heeft ze gekregen toen ze trappistin werd. Die naam betekent een opdracht, weet ze sindsdien. Een opdracht om midden in de leegte het nieuwe leven te voelen, de opdracht om in het donker het nieuwe licht te zien. En ze weet ook: als je diep gaat zie je beter waar het licht is. Ooit heeft ze het zelf meegemaakt, een diep donkere tijd. Juist toen zag ze het licht van de Godslamp en wist ze: midden in het donker is er het licht. Daarom overwint ze dat gevoel: geen zin in lijden, geen zin in verraad, geen zin in de vraag of je zelf soms niet de Judas bent. Maar het is de kern van ons geloof, dat is het mysterie. In de beproeving, door het donker heen, is er licht. Ze zijn er allebei: beproeving en licht, sterven en nieuw leven. Dan moet ze altijd aan Jan denken, de ambachtsman die in de Goede Week belde met de vraag of ze van hem het vak van kaarsen maken wilden leren. Jan was niet gelovig en is niet zo lang geleden gestorven. En toch is hij er nog wel. Hij is zelfs begraven op de natuurbegraafplaats van de zusters, Koningsakker. Daar rust hij in het eeuwige licht, gelooft zuster Pascale. En ze weet ook waarom. Want Jan stelde vaak de vraag: op hoeveel tafels brandt mijn licht niet? Wie zo gelooft in het licht, maakt Christus tastbaar door alle sterven heen. Zalig Pasen, wenst zuster Pascale ons allemaal toe, in de Podcast Kloostergesprekken. Zalig Pasen omdat haar naam een opdracht is, door Witte Donderdag, Goede Vrijdag en de Paaswake heen.
Leo Fijen
